Сураи Аль-Джинн — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• نَقْعُدُ — нишастан, ҷой гирифтан.
• مَقَاعِدَ — ҷойҳои нишаст, маконҳо.
• لِلسَّمْعِ — барои шунидан, гӯш кардан.
• شِهَابًا — оташи сӯзон, шаҳоби оташин.
• رَصَدًا — нигаҳбон, омода ва мунтазир.

1. Тафсири оят:

Ҷинҳо идома медиҳанд, ки ҳолати худро баён кунанд: пеш аз ин мо дар осмон ҷойҳое мегирифтем, то суханони фариштагонро гӯш кунем ва аз он хабарҳо ба замин расонем. Аммо ҳоло вазъият тағйир ёфтааст. Ҳар касе аз мо, ки ҳоло кӯшиш кунад, ки гӯш андозад, оташи сӯзони омодаеро дучор мешавад, ки барои ӯ нигаҳбонӣ мекунад. Ҳамин ки наздик шавад, он оташ ба сӯи ӯ партофта мешавад ва ӯро месӯзонад. Ин тағйирот баъд аз баъсatи Паёмбар (с) ба вуқӯъ пайваст, то осмон аз хабарҳои ғайбӣ муҳофизат шавад ва роҳи ҷинну шаётин ба он баста гардад. Инчунин ин оят даъвоҳои ҷодугарон ва фолбинонро, ки мегӯянд илми ғайб доранд, ботил месозад, зеро онҳо мардуми соддадилро бо дурӯғ гумроҳ мекунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки илми ғайб танҳо ба Худои Таоло хос аст ва касе дигар аз он огоҳ нест.
• Ҳар гуна даъвои донистани ғайб аз ҷониби ҷодугарон ва фолбинон дурӯғ аст ва бояд аз онҳо ҳазар кард.
• Худованд осмонро аз хабарҳои ғайбӣ муҳофизат мекунад ва ин адолати Ӯро нишон медиҳад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки танҳо ба Худо таваккал кунем ва аз ҳар гуна роҳҳои ғайришаръӣ барои фаҳмидани оянда парҳез кунем.
• Ислом дини ростӣ ва равшанӣ аст ва моро аз хурофот ва гумроҳӣ нигаҳ медорад.