Сураи Аль-Муддассир — Оят 2

1. Маъонии калимаҳо:

• قُمْ: бархез, аз ҷои хобат ҳаракат кун.
• فَأَنذِرْ: пас бим деҳ, огоҳӣ кун ва тарсона кун.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки аз ҷои хоби худ бархез ва мардумро аз азоби Худо бим деҳ. Яъне, пас аз он ки Паёмбар (с) дар либоси худ печида буд, Худо ӯро амр кард, ки барои интишори даъвати исломӣ ва огоҳ кардани мардум аз азоби рӯзи қиёмат қиём кунад. Ин оят оғози рисолати ошкори Паёмбар (с) аст, ки бояд мардумро аз оқибати бади куфр ва гуноҳ тарсонад ва онҳоро ба сӯи тавҳид ва ибодати Худои ягона даъват намояд.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо бояд бо ҷидду ҷаҳд ва қиём анҷом дода шавад, на бо танбалӣ ва бепарвоӣ.
• Ҳар мусулмон вазифадор аст, ки огоҳии дигаронро аз азоби Худо ба ӯҳда гирад ва онҳоро ба некӣ ва тақво даъват кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои ризои Худо аз роҳати худ гузашта, барои таблиғи дин кӯшиш кунем.
• Худованд Паёмбари худро аввал ба қиём ва огоҳӣ амр кард, ки ин нишонаи он аст, ки ислоҳи ҷомеа аз ислоҳи худ ва қиёми шахсӣ оғоз меёбад.
• Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки рисолати исломӣ рисолати раҳмат ва огоҳист, на зӯроварӣ ва маҷбурӣ.