Сураи Аль-Муддассир — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• وَرَبَّكَ: «ва Парвардигори туро» — яъне Аллоҳи ягона, ки Холиқ ва Соҳиби ту аст.
• فَكَبِّرْ: «пас бузург бидор» — яъне Ӯро бузург донистан, таъзим кардан ва танҳо ба Ӯ ибодат намудан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки Парвардигори худро бузург бидоранд. Бузург доштани Аллоҳ маънои онро дорад, ки Ӯро дар дил ва забон ва амал ягона бидонем, танҳо ба Ӯ ибодат кунем, Ӯро аз ҳар чизе болотар ва бартар донем ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чизро бо Ӯ баробар насозем. Ин оят ба мо меомӯзад, ки бузургдошти Аллоҳ танҳо бо сухан нест, балки бо амал низ бояд зоҳир шавад: дили мо аз ширк пок бошад, амалҳои мо барои ризои Ӯ бошад ва номи Ӯ ҳамеша бо эҳтиром ва таъзим ёд шавад. Ҳамчунин ин оят давоми даъвати Паёмбар (с) аст, ки Ӯро аз ҳар он чи мушрикон мегӯянд, пок ва бартар донад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки Аллоҳро ҳамеша бузург бидонем ва дар ҳаёти рӯзмарра Ӯро фаромӯш накунем.
• Бузургдошти Аллоҳ воситаи поксозии дил аз кибру ғурур ва ширк аст.
• Вақте мо Аллоҳро бузург медонем, дили мо ором меёбад ва ба Ӯ наздиктар мешавем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ибодат ва таъзими Аллоҳ аввалин ва муҳимтарин вазифаи инсон аст.
• Бузургдошти Аллоҳ боиси он мешавад, ки мо аз ҳар гуна ширк ва хурофот дурӣ ҷӯем ва танҳо ба Ӯ таваккал кунем.
• Ин оят моро ба сӯи зиндагии пур аз имони пок ва амалҳои нек ҳидоят мекунад, ки дар он ризои Аллоҳ ҳадафи асосӣ бошад.