Сураи Аль-Муддассир — Оят 1

1. Маъонии калимаҳо:

— المُدَّثِّر: касе, ки либоси худро ба худ печонидааст ва худро пӯшонидааст. Ин калима аз «دثار» гирифта шудааст, ки маънои либосест, ки болои либоси дигар мепӯшанд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, эй касе ки либоси худро ба худ печонидаӣ ва худро пӯшонидаӣ! Худованд бо ин муроҷиат ба Расули Худ (с) муносибат мекунад ва ӯро барои иҷрои рисолати бузург омода месозад. Ин оят оғози фармони Худованд аст ба Паёмбар (с), ки аз ҷои худ бархезад ва мардумро аз азоби Худо бим диҳад. Пас аз ин муроҷиат, Худованд ба ӯ фармон медиҳад, ки Парвардигори худро ба ягонагӣ бипарастад, либоси худро аз нопокиҳо пок нигоҳ дорад — зеро покии зоҳир қисми покии ботинаст — ва аз бутҳо ва ҳамаи амалҳои ширк дурӣ ҷӯяд. Ҳамчунин Худованд ӯро тарғиб мекунад, ки ба касе атое надиҳад ба умеди он ки бештар бигирад, ва барои ризои Парвардигораш дар роҳи иҷрои амрҳо ва тарки манъҳо сабр кунад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо кори бузург ва масъулияти вазнин аст, бинобар ин Паёмбар (с) бояд аз ҳолати оромӣ бархезад ва ба ин вазифа омода шавад.

— Покии зоҳир ва ботин дар ислом аҳамияти калон дорад; либоси пок ва дили пок ҳар ду барои бандаи Худо заруранд.

— Тавҳид ва парастиши танҳо Худованд асоси даъвати исломӣ аст, ва дурӣ аз ширк ва бутпарастӣ шарти асосии он мебошад.

— Сабр дар роҳи иҷрои фармонҳои Худо ва тарки манъҳо барои ҳар даъватгар зарур аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми даъват ба некӣ бояд аввал худро пок ва омода созем, баъд ба дигарон даъват кунем.

— Худованд бандагони худро бо меҳрубонӣ муроҷиат мекунад ва онҳоро барои кори некӯ ташвиқ менамояд, ки ин нишонаи раҳмати Ӯст ва моро ба сӯи ислом ҷалб мекунад.