Surat Al-Muddassir — Ayat 2

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• قُمْ (qum): ngadega, tangia saka panggonan turu.
• فَأَنذِرْ (fa andzir): banjur aweh pepeling, ngelingake, lan medeni wong-wong marang siksa Allah.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih ana gandhengane karo ayat sadurunge, yaiku panguwuh marang Nabi Muhammad ﷺ kang lagi nglempitake selimute. Ing kene Allah paring dhawuh marang Nabi supaya tangi saka panggonan turune, banjur ngelingake lan medeni manungsa — utamane wong-wong kafir — bab siksa neraka yen dheweke ora gelem percaya marang Allah lan ora nglakoni apa kang didhawuhake. Tegese, Nabi ora kena mung meneng lan nglempit selimut, nanging kudu ngadeg, nyebarake peringatan, lan nggawa kabar bebaya marang kabeh wong. Pepinginan iki dadi wiwitane tugas dakwah kang gedhe, yaiku ngajak manungsa marang dalan kang bener lan ngelingake supaya ora kena siksa Allah ing akhirat.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen saben wong Islam kudu duwe semangat tangi lan obah, ora mung meneng wae, utamane kanggo ngelingake wong liya marang kabecikan.
• Peringatan bab siksa Allah iku wujud katresnan, supaya manungsa padha sadhar lan bali marang dalan kang bener.
• Tugas ngelingake ora mung tugas para nabi lan ulama, nanging uga dadi tanggung jawabe saben mukmin miturut kemampuané.
• Ayat iki nuduhake yen Islam agama kang peduli marang keslametane wong liya, ora mung mikirake awake dhewe.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an amarga isine tansah ngajak marang kabecikan lan nggawa kabar seneng kanggo wong kang gelem ngrungokake.