Сураи Аль-Муддассир — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

— المُجْرِمِين: гунаҳкорон, яъне касоне ки бо куфру гуноҳҳои худ зиёни бузург ба нафси хеш расондаанд.

1. Тафсири оят:

Ин қисми оят идомаи суҳбати сокинони биҳишт аст, ки аз ҳамдигар дар бораи аҳли дӯзах мепурсанд: чӣ чизе онҳоро ба ин ҳолати сахт гирифтор кард? Ва онҳо аз гунаҳкорон — касоне ки бо амалҳои бад ва куфри худ ба хеш зиён расонданд — хабар мегиранд. Ин гунаҳкорон дар дӯзах ҳастанд ва аз онҳо пурсида мешавад, ки чаро ба ин ҷо афтодед ва сазои оташро чашидед? Ин савол барои он аст, ки ҳақиқати ҳоли онҳо равшан шавад ва ибрате барои дигарон бошад. Ҳамин тавр, оят нишон медиҳад, ки сабаби ҳалокати ин гунаҳкорон амалҳои бади онҳо буд: тарк кардани намоз, надодани садақа ва кӯмак ба мискинон, суҳбатҳои беҳуда бо гумроҳон, ва инкор кардани рӯзи ҳисоб то дами марг. Ҳамаи ин корҳо онҳоро ба ҷойи ҳалокат расонд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки гуноҳ ва куфр оқибати бад дорад ва инсонро ба дӯзах мебарад.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки намоз, садақа ва некӯкорӣ ба мискинон аз муҳимтарин амалҳое ҳастанд, ки инсонро аз оташи дӯзах наҷот медиҳанд.

— Ҳамнишинӣ ва суҳбат бо одамони гумроҳ метавонад инсонро ба бадӣ бикашад, пас бояд аз чунин суҳбатҳо эҳтиёт кунем.

— Бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисоб боиси он мешавад, ки инсон амалҳои худро ислоҳ кунад ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд аз он барои охират тайёрӣ гирем, то ба ҳалокат гирифтор нашавем.