Сураи Аль-Муддассир — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

— «جَنَّاتٍ»: боғҳои пур аз дарахтон ва неъматҳои ҷовидонӣ дар охират.

— «يَتَسَاءَلُونَ»: аз якдигар мепурсанд, суолу ҷавоб мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бандагони солеҳ ва некӯкор аст, ки дар рӯзи қиёмат дар боғҳои биҳишт қарор мегиранд. Онҳо дар он ҷо аз якдигар дар бораи ҳоли гунаҳгорон ва аҳли дӯзах мепурсанд, ки чаро онҳо ба оташи дӯзах афтоданд ва сабаби ҳалокати онҳо чӣ буд. Ин суолу ҷавоб нишонаи он аст, ки аҳли биҳишт дар неъматҳои ҷовидонӣ ғарқанд ва аз ҳоли дигарон бо таассуф ёд мекунанд, то шукри неъматҳои Худоро бештар ба ҷо оваранд. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки аҳли биҳишт дар ҳолати оромӣ ва хушҳолӣ қарор доранд ва аз ҳаёти ҷовидонӣ баҳраманд мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки тоати Худо ва некӯкорӣ дар дунё сабаби расидан ба биҳишт ва неъматҳои ҷовидонӣ мегардад.

— Аҳли биҳишт дар охират аз якдигар дар бораи ҳоли гунаҳгорон мепурсанд, ки ин нишонаи раҳмат ва адолати Худованд аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи рост қадам гузорем ва аз гуноҳу маъсият дурӣ ҷӯем, то дар охират аз неъматҳои биҳишт баҳраманд гардем.

— Ҳамчунин ин оят ба мо ёдоварӣ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҷовидонӣ дар охират аст, пас бояд барои охират талош кунем.