Сураи Аль-Муддассир — Оят 42

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَا سَلَكَكُمْ: «Чӣ чиз шуморо дохил кард?» — калимаи «салака» дар забони арабӣ ба маънои ворид кардан ва равона кардан аст.
• سَقَرَ: «Сақар» — яке аз номҳои оташи ҷаҳаннам аст, ки дар Қуръон зикр шудааст ва ба маънои азоби сахти оташ мебошад.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз суҳбати байни аҳли биҳишт ва гуноҳкорон дар рӯзи қиёмат аст. Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки аҳли биҳишт аз ҷаҳаннамиён мепурсанд: «Чӣ чиз шуморо ба оташи Сақар ворид кард ва шуморо сазовори азоби он гардонд?» Ин савол барои сарзаниш ва ибрат гирифтан аст, на барои донистани чизе, ки Худо медонад. Гуноҳкорон дар ҷавоб мегӯянд, ки мо дар дунё намоз намехондем, ба фақирон ва мискинон садақа намедодем, бо аҳли гумроҳӣ ва ботил ҳамнишинӣ мекардем ва рӯзи қиёматро дурӯғ мешумурдем, то даме ки марг ба сари мо омад ва мо дар ҳамон гумроҳӣ ва гуноҳҳо боқӣ мондем. Ҳамин амалҳои бад сабаби дохил шудани онҳо ба ҷаҳаннам гардиданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки амалҳои нек ва бад дар рӯзи қиёмат натиҷаи худро доранд ва ҳеҷ кас бе ҷазо намемонад.
• Намоз ва садақа аз муҳимтарин ибодатҳое ҳастанд, ки инсонро аз азоби ҷаҳаннам наҷот медиҳанд.
• Ҳамнишинии нек ва дурӣ аз аҳли ботил ва гумроҳӣ барои саодати инсон дар дунё ва охират зарур аст.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисобот инсонро аз гуноҳ бозмедорад ва ба амалҳои нек ҳидоят мекунад.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки бояд аз ҳолати гуноҳкорон ибрат гирем ва худро ба роҳи рост ҳидоят кунем, то дар охират аз аҳли биҳишт бошем.