Сураи Аль-Мурсалят — Оят 50

1. Маъонии калимаҳо:

— «Ҳадис»: дар ин ҷо ба маънои сухан, гуфтор, китоб ва паём аст.

— «Баъдаҳу»: баъд аз он, яъне баъд аз Қуръон.

— «Юъминун»: имон меоваранд, бовар мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоби сарзанишомез ба касонест, ки Қуръонро инкор мекунанд ва онро тасдиқ намекунанд. Худованд мефармояд: агар ин мардум ба ин Қуръон имон наоваранд, пас ба кадом сухани дигар баъд аз он имон меоваранд? Қуръон китобест, ки ҳама чизро равшан баён мекунад, ҳукмҳо ва ахборораш возеҳ аст, дар лафз ва маънои худ мӯъҷиза аст. Ҳеҷ китоб ва сухане баъд аз он нест, ки ба он имон овардан сазовортар бошад. Пас агар онҳо ба ин китоби равшан ва мӯъҷиз имон наоваранд, ба кадом паём ва сухани дигар имон хоҳанд овард? Ин савол барои он аст, ки беҳудагии инкори онҳо ва беасосии мавқеи онҳоро нишон диҳад. Ҳамин гуна оят ҳамчунин бори дигар ҳалокат ва азоби сахти рӯзи қиёматро барои дурӯғбароварандагон таъкид мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Қуръон охирин ва комилтарин китоби Худованд аст, ки ҳама чизро равшан баён мекунад; баъд аз он ҳеҷ китобе нест, ки ба он имон овардан лозим бошад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон дар бораи сарчашмаи имон ва паёми худ андеша кунад: агар ба Қуръон имон наоварад, пас ба кадом сухан имон меоварад?

— Қуръон бо лафз ва маънои худ мӯъҷиза аст ва ин далели ростӣ ва аз ҷониби Худованд будани он мебошад.

— Ин оят ба муъминон устувории бештар дар имон мебахшад ва онҳоро ба шукргузорӣ барои неъмати Қуръон ташвиқ мекунад.

— Инчунин огоҳист барои онҳое, ки Қуръонро инкор мекунанд, ки агар ба ин китоби равшан имон наоваранд, дигар ба кадом сухан имон хоҳанд овард ва ин роҳи ҳалокат аст.