Сураи Аль-Мурсалят — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «Вайл»: ҳалокат, азоб ва хорӣ.

— «Йавмаиз»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «Лилмуказзибин»: барои дурӯғшуморандагон, яъне касоне ки оёти Худоро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол таҳдид ва ҳушдор медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат барои дурӯғшуморандагон ҳалокат, азоби сахт ва зиёнкорӣ хоҳад буд. Инҳо касоне ҳастанд, ки паёмҳои фиристодагони Худоро, аз ҷумла ин Қуръони азимро, ки ҳақиқатро равшан баён мекунад ва мӯъҷиза аст, дурӯғ мешуморанд. Агар онҳо ба ин Қуръон имон наоваранд, пас ба кадом китоб ва сухане баъд аз он имон меоранд? Ҳол он ки ин Қуръон ҳама чизро баён мекунад, дар ҳукмҳо ва хабарҳояш возеҳ аст ва дар лафзу маънояш мӯъҷиза мебошад. Пас ҳалокат ва азоб дар он рӯз барои онҳоест, ки ҳақиқатро дурӯғ мешуморанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят одамро огоҳ мекунад, ки дурӯғ шумурдани оёти Худо оқибати бад дорад ва бояд аз ин кор парҳез кунад.

— Қуръони Карим китоби равшанбаён аст, ки ҳама чизро баён мекунад ва барои инсон ҳидоят аст.

— Ин оят ба инсон таъкид мекунад, ки ба Қуръон имон оварад ва ба он амал кунад, зеро баъд аз он китобе нест, ки ба он имон оварад.

— Ин оят исломро дӯст медорад ва одамро ба сӯи имон ва амали нек раҳнамоӣ мекунад, то аз азоби рӯзи қиёмат наҷот ёбад.