Сураи Аль-Анфаль — Оят 6

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• يُجَادِلُونَكَ: бо ту баҳсу ҷидол мекунанд, эътироз меоваранд.
• الْحَقِّ: ҳақиқат, яъне ҷанги воқеӣ, ки Аллоҳ фармудааст.
• بَعْدَمَا تَبَيَّنَ: баъд аз он ки равшану ошкор шуд.
• يُسَاقُونَ: ронда мешаванд, бурда мешаванд.
• يَنظُرُونَ: мебинанд, мушоҳида мекунанд.

1. Тафсири оят:

Гурӯҳе аз муъминон бо ту — эй Паёмбар — дар бораи ҷанги ҳақ, ки Аллоҳ фармон додааст, баҳсу ҷидол мекунанд, ҳол он ки барояшон равшан гаштааст, ки ин ҷанг воқеъ хоҳад шуд ва пирӯзӣ аз ҷониби Аллоҳ таъмин аст. Онҳо аз шиддати нохоҳиш ва тарси худ аз берун рафтан ба ҷанг чунон ҳастанд, ки гӯё ба сӯи марг ронда мешаванд ва маргро бо чашмони худ мебинанд. Ин ҳолат аз он сабаб буд, ки онҳо барои ҷанг омодагӣ нагирифта буданд ва асбобу лавозимоти онро муҳайё накарда буданд. Онҳо мегуфтанд: мо танҳо барои гирифтани корвони тиҷоратӣ берун омадем, чаро пеш аз ин ба мо нагуфтӣ, то барои ҷанг омода шавем?

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ҳатто ҳолатҳои равонӣ ва эҳсосии муъминонро бо дақиқӣ тасвир мекунад, то инсон худро дар он бинад ва ба ҳидояти илоҳӣ наздиктар шавад.
• Аллоҳ таоло дар Қуръон бо нармӣ ва ҳикмат бо бандагони худ муносибат мекунад ва ҳатто заъфу тардиди онҳоро бо сабр ва фурӯтанӣ баён менамояд, ки ин ҷалби дилҳоро ба сӯи дин осон месозад.
• Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳақиқатро пас аз равшан шудан бояд қабул кард ва ба он таслим шуд, на ин ки баҳсу ҷидол кунем.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо аҳком, балки ҳолатҳои инсониро низ баён мекунад, то инсон дар ҳар вазъият роҳи дурустро пайдо кунад.
• Сабри Паёмбар (с.а.с.) дар муқобили ҷидоли саҳобагон ва таваҷҷуҳи ӯ ба фармони Аллоҳ намунаи олии ахлоқи исломӣ аст, ки моро ба пайравӣ аз суннати ӯ ҳидоят мекунад.