Surah At-Taubah — Talata 5

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• انسَلَخَ – natapos o lumipas na.
• الأشْهُرُ الحُرُم – ang mga banal na buwan na ipinagkaloob sa mga sumisira ng kasunduan upang makapaglakbay nang malaya.
• فاقْتُلُوا – labanan ninyo at patayin (sa konteksto ng digmaan).
• حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ – saanman ninyo sila matagpuan.
• وَخُذُوهُمْ – bihagin ninyo sila.
• وَاحْصُرُوهُمْ – kubkubin ninyo sila sa kanilang mga tanggulan.
• كُلَّ مَرْصَدٍ – bawat daanan o lugar na maaaring bantayan upang hindi sila makatakas.
• فَإِن تَابُوا – kung sila ay nagsisi at tumalikod sa pagsamba sa mga diyus-diyosan.
• فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ – palayain ninyo sila at hayaan silang mamuhay nang malaya.

Paliwanag ng Talata:

Kapag natapos na ang apat na banal na buwan na ibinigay ninyong palugit sa mga sumisira sa kasunduan (mga mapagsamba sa diyus-diyosan na lumabag sa kanilang kasunduan sa inyo), at hindi sila nagbalik-loob sa Islam, kayo ay may pahintulot na labanan sila. Hanapin ninyo sila saanman sila naroroon, maging sa loob o labas ng Banal na Lugar (Makkah). Bihagin ninyo ang sinumang mahuli ninyo sa kanila, kubkubin ninyo sila sa kanilang mga kuta at tanggulan, at maglagay kayo ng mga bantay sa lahat ng daanan upang hindi sila makatakas o makapagdala ng tulong sa isa’t isa.

Ngunit kung sila ay magsisi mula sa kanilang kawalang-pananampalataya, yakapin ang Islam, magsagawa ng pagdarasal (Salah) nang wasto, at magbigay ng Zakah (limos sa mga nangangailangan) — bilang patunay ng katapatan ng kanilang pagsisisi — kung gayon, iwanan ninyo sila at huwag nang labanan. Sila ay naging mga kapatid ninyo sa pananampalataya. Tunay na si Allah ay Mapagpatawad sa mga nagbabalik-loob sa Kanya, at Maawain sa kanila.

Mga Aral na Makukuha sa Talata:

1. Ang Islam ay relihiyon ng kapayapaan, ngunit hindi nito ipinagwawalang-bahala ang depensa sa sarili. Ang pakikipaglaban ay hindi layunin kundi isang paraan lamang upang mapangalagaan ang kalayaan sa pananampalataya at masugpo ang pang-aapi at paglabag sa kasunduan.
2. Ang pagpapatawad at awa ay laging bukas. Kahit gaano pa kalaki ang pagkakasala ng isang tao, kung siya ay taos-pusong magsisi at magbalik-loob sa Allah, tinatanggap Niya ito. Ipinapakita nito ang lawak ng awa ng Allah sa Kanyang mga nilikha.
3. Ang tunay na pagsisisi ay may kasamang mga gawa. Hindi sapat ang pagsasabi lamang ng pagsisisi; dapat itong patunayan sa pamamagitan ng pagsasagawa ng mga obligasyon tulad ng pagdarasal at pagbibigay ng Zakah. Ito ay nagtuturo sa atin na ang pananampalataya ay hindi lamang salita kundi pagkilos.
4. Ang pagkakaisa ng mga Muslim ay nakabatay sa pananampalataya, hindi sa lahi o tribo. Kapag ang isang tao ay yumakap sa Islam, siya ay nagiging kapatid natin sa relihiyon, at nararapat nating igalang at protektahan siya.
5. Ang katarungan sa pakikitungo sa mga kalaban. Ang talatang ito ay nagtuturo ng malinaw na mga alituntunin sa pakikidigma — hindi pagpatay nang walang habas, kundi pagbibigay ng pagkakataon sa kalaban na magbago, at pagtigil sa labanan kapag nagpakita na sila ng pagsisisi.