Сураи Аль-Балад — Оят 20

1. Маънои калимаҳои оят:

• «عَلَيْهِمْ»: бар онҳо, яъне бар кофирон ва гуноҳкорон.
• «نَارٌ»: оташ, ки дӯзах аст.
• «مُّؤْصَدَةٌ»: баста ва пӯшидашуда, ки ҳеҷ роҳи беруншавӣ надорад.

1. Тафсири оят:

Ин ояти охири сураи Аль-Балад аст, ки ҳолати кофирон ва гуноҳкорони сахтгирро тасвир мекунад. Ба онҳо оташи дӯзах муқаррар шудааст, ки дарҳои он ба рӯйи онҳо баста ва пӯшида мебошад. Онҳо дар дохили он ҳабс мешаванд ва ҳеҷ роҳи раҳоӣ надоранд. Ин азоб дар рӯзи қиёмат ба онҳо дода мешавад ва онҳо дар он ҷовидона азоб мекашанд. Ин оташ комилан баста аст, то ки ҳеҷ кас натавонад аз он берун равад ва ҳеҷ раҳмат ва осоише ба онҳо нарасад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои амалҳои бад ва куфр дар охират ҳатмӣ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.
• Мусулмонон бояд аз ин оят ибрат гиранд ва ҳамеша ба сӯи некӣ ва тоат рӯй оваранд, то ки аз чунин азоб дар амон бошанд.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки раҳмати Худо барои бандагони некӯкор ва тавбакунанда кушода аст, вале барои онҳое, ки дар куфр ва гуноҳ идома мекунанд, азоб ҳозир аст.
• Ва ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бинам, то ки аз оташи дӯзах наҷот ёбем ва ба биҳишт дохил шавем.