Сураи Аль-Балад — Оят 19

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كَفَرُوا»: инкор карданд, бовар накарданд.
• «بِآيَاتِنَا»: ба оёту нишонаҳои Мо (Қуръон ва далелҳои равшани Аллоҳ).
• «أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ»: аҳли тарафи чап; яъне касоне ки номаи аъмолашон ба дасти чапашон дода мешавад ва ба сӯи оташ равона мегарданд.

1. Тафсири оят:

Онҳое ки ба оёти равшани Аллоҳ — Қуръони Карим ва далелҳои ҳақиқате, ки ба Паёмбари Худо нозил шудааст — имон наоварданд ва онро инкор карданд, дар рӯзи қиёмат дар сафи аҳли чап қарор мегиранд. Номаи аъмолашон аз тарафи чап ба онҳо дода мешавад ва ин нишонаи бадбахтӣ ва ҷойгиршавӣ дар оташ аст. Ин гурӯҳ дар муқобили аҳли саодат — ки номаи аъмолашон аз тарафи рост дода мешавад ва ба биҳишт мераванд — қарор доранд. Пас, инкор кардани оёти Аллоҳ сабаби бадбахтии абадӣ ва дур шудан аз раҳмати Худост.

1. Фоидаҳои оят:

• Оят нишон медиҳад, ки имон ба оёти Аллоҳ сабаби саодат ва наҷот аст, ва инкор кардани онҳо боиси бадбахтӣ мегардад.
• Инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳар амал ва бовари ӯ дар рӯзи қиёмат сабт мешавад ва ҷои ӯро муайян мекунад.
• Оят дили инсонро ба сӯи пазириши Қуръон ва тафаккур дар оёти он мекашад, то ки дар зумраи аҳли саодат қарор гирад.
• Раҳмати Аллоҳ фарох аст: ҳар кас пеш аз марг тавба кунад ва ба оёти Аллоҳ имон оварад, метавонад аз ин бадбахтӣ наҷот ёбад.
• Ин оят муҳаббати ба Қуръон ва пайравӣ аз онро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Қуръон роҳнамои равшан ба сӯи некбахтӣ ва ҷаннат аст.