Сураи Аль-Инширах — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «العُسْر»: сахтӣ, тангаӣ, душворӣ ва фишор.

— «يُسْرًا»: осонӣ, фарохӣ, кушоиш ва раҳоӣ аз тангаӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки ҳаргиз аз сахтиҳо ва озорҳои душманон маъюс нашаванд ва аз паҳн кардани паёми ҳақ бознаистанд. Зеро ҳамеша дар қалби ҳар сахтӣ ва тангаӣ осонӣ ва кушоиш ниҳон аст. Ҳар гоҳ фишор ва душворӣ шиддат гирад, баъд аз он фарохӣ ва раҳоӣ меояд. Ин ваъдаи Худост, ки бо ҳар як сахтӣ осонӣ ҳамроҳ аст, то бандагони вай бо умедворӣ ва сабр бар душвориҳо пирӯз шаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавад.

— Сабр ва истодагарӣ дар баробари душвориҳо сабаби расидан ба осонӣ ва пирӯзӣ мегардад.

— Ислом дини умед, тасаллӣ ва осонӣ аст, на дини маъюсӣ ва тангаӣ.

— Ҳар сахтие, ки имрӯз мебинем, фардо ба осонӣ табдил меёбад ва ин ваъдаи ҳақи Худост.

— Ин оят моро водор мекунад, ки дар ҳаёти худ ба Худо таваккал кунем ва аз паёми Ислом даст накашем.