Сураи Аль-Инширах — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّ»: ҳарф таъкид аст, яъне «бешубҳа», «ҳамоно».

— «مَعَ»: «бо», «ҳамроҳи», яъне дар паҳлӯи он ва ҳамзамон бо он.

— «الْعُسْرِ»: сахтӣ, тангаӣ, душворӣ ва фишор.

— «يُسْرًا»: осонӣ, фарохӣ, кушоиш ва раҳоӣ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят бо таъкиди қавӣ хабар медиҳад, ки ҳар сахтӣ ва тангаие, ки ба банда мерасад, ҳатман бо он осонӣ ва кушоиш ҳамроҳ аст. Яъне душворӣ танҳо намеояд, балки дар дили ҳамон душворӣ роҳи раҳоӣ ва фарохӣ низ ниҳон аст. Ин сухан такрор шудааст, то дили инсон ором гирад ва бовари ӯ ба раҳмати Парвардигор қавӣ гардад. Пас ҳар гоҳ фишор ва ранҷу озори душманон ба ту расад, аз роҳи даъват ва некӣ бознагард, зеро баъд аз ҳар тангаӣ фарохӣ ва баъд аз ҳар сахтӣ осонӣ меояд. Ин ваъдаи Худованд аст ва ваъдаи Ӯ ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳеҷ ғаму душворӣ абадӣ нест ва ҳатман баъд аз он осонӣ меояд.

— Муъминро ташвиқ мекунад, ки дар вақти сахтӣ аз роҳи ҳақ ва даъвати некӯ бознагардад.

— Нишон медиҳад, ки раҳмати Аллоҳ васеъ аст ва Ӯ бандаи худро дар тангаӣ танҳо намегузорад.

— Дилро ором ва сабру тоқатро зиёд мегардонад, ки ин аз бузургтарин неъматҳои имон аст.

— Инсонро ба муҳаббати Қуръон ва дини Ислом наздик мекунад, зеро дар он суханони тасаллӣбахш ва роҳнамо барои ҳаёти ҳар рӯза мавҷуд аст.