Сураи Аль-Инширах — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• «وَرَفَعْنَا»: баланд кардем, сарбаланд гардондем.
• «ذِكْرَكَ»: ному овозат, ёдкардашавии ту.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки Мо ному овозаи туро дар ҷаҳон баланд гардондем ва туро дар ҷойгоҳи олӣ қарор додем. Ҳар ҷо ва ҳар вақте ки номи Худо ёд мешавад, номи ту низ дар паҳлӯи он зикр мегардад. Ту дар азон, иқома, хутбаҳо ва дар ҳамаи гӯшаҳои замин бо эҳтиром ва иззат ёд мешавӣ. Ин неъмате бузург аст, ки Худованд ба ту арзонӣ дошт, то дараҷаи ту аз ҳама баландтар бошад ва паёми ту то дилҳои мардум бирасад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва содиқро дӯст медорад ва онҳоро дар дунё ва охират сарбаланд мегардонад.
• Номи Паёмбар (с) бо номи Худо пайванд аст, ки ин бузургтарин шараф барои ӯст.
• Ҳар кас ба роҳи рост қадам гузорад ва ба рисолати исломӣ хизмат кунад, Худованд номашро баланд мегардонад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ва эҳтироми Паёмбар (с) даъват мекунад, зеро ӯ аз ҷониби Худо иззат ёфтааст.
• Ислом дини иззат ва сарбаландӣ аст, на дини хорӣ ва заъф.