Сураи Аль-Адият — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «المُغِيرَات»: ҷамъи «مُغِيرَة», аз феъли «أَغَارَ» гирифта шудааст, ки маънои ҳамла овардан ва тохтутоз карданро дорад. Дар ин ҷо ба аспҳое ишора мекунад, ки бо саворонашон бар душман ҳамла меоваранд.

— «صُبْحًا»: вақти субҳ, бомдодон, аввали рӯз.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба аспҳое қасам ёд мекунад, ки саворонашон онҳоро дар вақти субҳ барои ҳамла бар душман равон мекунанд. Ин аспҳо дар он вақти барвақтӣ, ки торикӣ ҳанӯз пурра пароканда нашудааст, бо суръат ва ҷасорат ба сӯи душман тохтутоз мекунанд. Қасами Аллоҳ ба ин аспҳо ба хотири аҳамияти ҷиҳод дар роҳи Ӯ ва қудрату тавоноии онҳост, ки дар роҳи ҳақ истифода мешаванд. Ин оят қисмати идомаи қасамҳои Аллоҳ дар аввали сураи «Ал-Адиёт» аст, ки баъд аз қасами ба аспҳои тездав ва оташафрӯзкунанда омадааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ ба махлуқоти худ, аз ҷумла ба аспҳои ҷангӣ, қасам ёд мекунад, то бандагони худро ба аҳамияти ҷиҳод ва омодагии ҳамешагӣ барои ҳимояи ҳақ ҷалб намояд.

— Дар он таъкид бар он аст, ки қуввату тавоноӣ ва воситаҳои ҷангӣ, вақте дар роҳи Аллоҳ истифода шаванд, арзиши баланд пайдо мекунанд.

— Ин оят мусулмононро ба ҷасорат, фаъолият ва барвақт оғоз кардани корҳои некӯ ташвиқ мекунад, зеро субҳ вақти баракат ва кӯшиш аст.

— Қасами Аллоҳ ба ин махлуқот боиси афзун шудани эътимод ва муҳаббати банда ба Худованд мегардад, зеро Ӯ ба ҳар чизи хурду бузург таваҷҷуҳ дорад ва ба он қасам ёд мекунад, то инсонҳо андеша кунанд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.