Сураи Аль-Адият — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• فَأَثَرْنَ: пас бархезонданд, ба ҳаракат дароварданд.
• بِهِ: бо он (яъне бо давидани худ дар он макон).
• نَقْعًا: ғубор, чанг.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки аспҳо бо шитоб ва сахтӣ давиданд, онҳо бо ҳаракати худ ғуборро бардоштанд ва паҳн карданд. Ин ғубор аз шиддати давидан ва бархӯрди сумҳои онҳо ба замин баланд мешавад. Ин манзара нишонаи қудрат, суръат ва ҷиддияти онҳост дар роҳи ҷанг ва хизмат ба Парвардигор.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто ҳайвонот низ дар роҳи ҳақ ва хизмат ба Худо метавонанд воситаи некӣ бошанд.
• Қудрату суръат ва талош дар роҳи некӯкорӣ сифатҳои писандидаанд.
• Худованд ба ҳама чизҳо, ҳатто ба ғубори бархеста аз давидани аспҳо, огоҳ аст ва онро дар китоби худ ёд кардааст.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи нишонаҳои қудрати Худо дар офариниш ва тартиби ҷаҳон даъват мекунад.
• Ҳар амале, ки бо ихлос ва ҷидду ҷаҳд анҷом дода шавад, назди Худованд беподош нахоҳад монд.