Сураи Аль-Адият — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «Фал-мувриёт»: ҷамъи «муврия», аз феъли «авро» гирифта шуда, маънои оташ бароварданро дорад; яъне аспҳое, ки бо сумҳои худ оташ мебароранд.

— «Қадҳан»: масдар аст, ба маънои оташ баровардан бо зарба задан, яъне шарорае, ки аз бархӯрди сум бо санг пайдо мешавад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба аспҳое қасам ёд мекунад, ки ҳангоми давидан бо сумҳои сахти худ ба сангҳо мезананд ва аз шиддати зарба ва суръати давиш аз зери сумҳояшон шарораи оташ мебарояд. Ин аспҳо дар роҳи ҷиҳод ва барои ризои Парвардигор давида, қуввату тавонмандии худро нишон медиҳанд. Қасами Аллоҳ ба ин махлуқоти азим баёнгари аҳамияти бузурги онҳост, зеро онҳо воситаи муҳими ғалаба ва дифоъ дар роҳи ҳақ мебошанд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Аллоҳ ба махлуқоти худ қасам ёд мекунад, то бандагон ба азимии офариниш ва қудрати Парвардигор андеша кунанд.

— Асп дар ислом мақоми баланд дорад, зеро воситаи ҷиҳод ва ҳимояти дини Худост.

— Ин оят моро ба қадрдонии неъматҳои Аллоҳ, аз ҷумла ҳайвоноти қувватманду содиқ, тарғиб мекунад.

— Қасамҳои Қуръон ба мо меомӯзанд, ки ба бузургии офаринишҳои Аллоҳ таваҷҷуҳ кунем ва аз онҳо барои некӣ истифода барем.

— Ин сура моро ба аҳамияти саъю кӯшиш дар роҳи ҳақ, сабру устуворӣ ва фидокорӣ дар роҳи Аллоҳ ҳидоят мекунад.