Сураи Ат-Такасур — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• حَتَّىٰ: то, то даме ки.
• زُرْتُمُ: шумо зиёрат кардед, ворид шудед.
• الْمَقَابِرَ: қабрҳо, гӯрҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки Худованд дар бораи онҳое сухан мегӯяд, ки худро бо молу дунё ва фахру мубоҳот машғул карда буданд. Онҳо он қадар ба дунё ва неъматҳои он машғул шуданд, ки то дами марг ва ворид шудан ба қабрҳо аз ин ғафлат ва машғулият даст накашиданд. Яъне, ин машғулият ва рақобат дар афзун кардани молу фарзанд ва фахр кардан ба онҳо то замоне идома ёфт, ки марг ба сари онҳо омад ва онҳо дар қабрҳо ҷой гирифтанд. Он гоҳ фаҳмиданд, ки он чӣ ки ҷамъ карда буданд, ба онҳо фоидае нарасонд ва танҳо амалҳои некӯашон ба кор меояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят огоҳии бузург аст барои инсон, ки ғафлат аз ёди Худо ва машғул шудан ба дунё метавонад то дами марг идома ёбад ва ин боиси зиён аст.
• Марг ва қабр ҳақиқатест, ки ҳар инсон рӯзе ба он ворид мешавад, пас бояд пеш аз расидан ба он барои охират тайёрӣ бинад.
• Дунё ва молу сарвати он набояд инсонро аз ибодат ва ёди охират ғофил кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи асосии ҳаёт натанҳо ҷамъ кардани дунё, балки омодагӣ барои охират ва ризои Худованд аст.
• Вақте ки инсон дарк кунад, ки қабр ҷои ниҳоии ҳама аст, дилаш ба сӯи некиҳо ва амалҳои солеҳ мегарояд ва аз ҳирси дунё дур мешавад.