Сураи Ат-Такасур — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلْهَاكُمُ»: шуморо машғул кард ва аз чизе ғофил намуд.

— «التَّكَاثُرُ»: бар зиёд будан мубоҳот ва фахр кардан, яъне ба бисёр будани молу фарзанд ифтихор намудан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба мардум огоҳӣ медиҳад, ки машғулияти бар зиёд будан ва фахр кардан ба молу фарзанд онҳоро аз итоат ва бандагии Худо ғофил гардонидааст. Одамӣ чунон ба ҷамъоварии дунё ва бартарии худ бар дигарон машғул мешавад, ки вақти худро барои ибодат ва тоъати Парвардигор намеёбад ва аз ҳадафи аслии офариниш худ ғофил мемонад. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ин машғулияти дунёӣ набояд одамро аз роҳи Худо ва охират боздорад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дунё ва молу фарзанд набояд моро аз ибодати Худо ғофил созанд.

— Ислом ба мо таълим медиҳад, ки ҳадафи аслӣ дар ҳаёт бандагии Худо ва омодагӣ барои охират аст.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки вақтро дуруст истифода барем ва онро дар роҳи некӣ ва тоъат сарф кунем.

— Ин ҳушдор моро ба сӯи тавозуъ ва дурӣ аз фахру мубоҳот бо молу фарзанд ҳидоят мекунад.

— Ва моро водор месозад, ки Қуръонро бихонем ва аз ҳидоятҳои он дар зиндагии худ пайравӣ кунем, то аз ғофилон набошем.