Сураи Ат-Такасур — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• كَلَّا (Калла): Ҳарфи рад ва манъ аст; яъне «не чунин аст», «ҳаргиз набояд чунин бошад». Ин калима одамро аз рафтори нодуруст бозмедорад ва бозмегардонад.
• سَوْفَ (Савфа): Ҳарфи оянда аст, ки амалро ба замони оянда равона мекунад; яъне «ба зудӣ», «дар оянда».
• تَعْلَمُونَ (Таъламун): «Шумо хоҳед донист», «шумо хоҳед фаҳмид». Аз феъли «ъалима» — донистан.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят одамонеро, ки бо молу сарвати худ фахр мекунанд ва аз ин фахр кардан аз итоати Худо ғофил мешаванд, бозмедорад ва мегӯяд: «Не, чунин нест! Ин рафтори шумо дуруст нест». Сипас таҳдид мекунад, ки ба зудӣ шумо натиҷаи ин ғафлату фахрфурӯширо хоҳед донист. Он гоҳ ки марг ба шумо мерасад ва ба дунёи дигар мегузаред, ҳақиқат барои шумо равшан мешавад ва мефаҳмед, ки охират барои шумо аз ин дунёи фонӣ беҳтар буд, агар медонистед. Ҳамчунин дарк мекунед, ки машғул шудан ба ҷамъоварии молу фахр кардан бо он шуморо аз тоъати Худованд ва омодагӣ ба охират боздоштааст. Ин оят огоҳии ҷиддӣ аст барои ҳар касе, ки зиндагии дунёро ҳадафи ниҳоӣ мепиндорад ва фаромӯш мекунад, ки ҳаёти ҳақиқӣ ҳаёти охират аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим дастури ҳаёт аст ва моро аз ғафлат ва фаромӯшкорӣ огоҳ мекунад.
• Худованд бо раҳмат ва ҳикмат моро бозмедорад аз он чизе, ки ба мо зарар мерасонад, то ба сӯи некӣ ва саодати абадӣ ҳидоят шавем.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дили худро ба дунёи фонӣ набандад ва ба охират таваҷҷуҳ кунем, зеро охират ҷои ҷовидонӣ аст.
• Қуръон ҳамеша моро ба андеша ва таafakkur даъват мекунад, то оқибати корҳои худро пеш аз расидани марг биандешем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати зиндагӣ танҳо ҷамъоварии мол нест, балки итоати Худо ва омодагӣ ба рӯзи қиёмат аст — ва ин роҳи воқеии осоиштагӣ ва хушбахтӣ дар ҳар ду ҷаҳон аст.