Сураи Аль-Ихляс — Оят 1

1. Маънои калимаҳои оят:

— «قُلْ»: бигӯ.

— «هُوَ»: Ӯ.

— «اللَّهُ»: номи Худованди Мутаъол, ки ҳамаи сифатҳои камолро дар бар мегирад.

— «أَحَدٌ»: якто, ягона, беҳамто.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, бигӯ: Ӯ Худованд аст, ки дар зоти худ ягона ва беҳамтост. Дар илоҳият ва рубубият танҳост ва ҳеҷ кас дар он шарик нест. Ӯ дар асмо ва сифатҳои худ фард аст ва касе ба Ӯ монанд нест. Ӯ дорои камоли мутлақ аст ва дар бузургӣ ва азамат ягона аст. Ҳеҷ монандӣ ва ҳеҷ шарике надорад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят бандаро ба шинохти ягонагии Худованд ҳидоят мекунад ва дилро аз ширк пок месозад.

— Ислом дини тавҳид аст ва ин оят асоси онро баён мекунад.

— Хондани ин сура савоби бузург дорад ва дар ҳадисҳо омадааст, ки он бо як сеяки Қуръон баробар аст.

— Ин оят ба банда меомӯзад, ки дар душворӣ ва осонӣ танҳо ба Худованди ягона такя кунад.

— Шинохти ягонагии Худованд дилро ором ва имонро қавӣ мегардонад.