Сураи Аль-Ихляс — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— Ас-Самад: Сайиде, ки ҳамаи махлуқот дар ҳоҷатҳои худ ба Ӯ рӯй меоранд ва ҳеҷ кас ба ҷуз Ӯ қодир нест, ки онҳоро бароварда кунад. Ин калима маънои онро дорад, ки Аллоҳ Таоло дар камолоти зотӣ ва сифоти худ беҳамтост ва ҳама ба сӯи Ӯ ниёз доранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ Таоло он Зотест, ки ҳамаи махлуқот дар ҳар кори худ — хоҳ калон бошад, хоҳ хурд — танҳо ба Ӯ рӯй меоранд ва аз Ӯ мадад меҷӯянд. Ӯ Сайиди олӣ ва соҳиби камолоти том аст, ки ҳеҷ кас ба пояи Ӯ намерасад. Ҳамаи офаридаҳо ба Ӯ ниёз доранд ва Ӯ аз ҳама бе ниёз аст. Ҳеҷ кас наметавонад ҳоҷатҳои бандагони худро ба ҷуз Аллоҳ қазо кунад. Ӯст, ки дар ҳамаи корҳо ба Ӯ такя мекунанд ва дар ҳар душворӣ танҳо Ӯро мехонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро водор мекунад, ки дар ҳамаи корҳои худ танҳо ба Аллоҳ таваккал кунад ва аз Ӯ мадад бихоҳад, зеро Ӯ ҳамаро мешунавад ва ҳоҷатҳоро бароварда мекунад.

— Ин оят муҳаббати бандаро ба Аллоҳ зиёд мекунад, чунки Ӯ Сайиди комил ва соҳиби ҳамаи сифоти некӯ аст.

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар дунё ба ғайр аз Аллоҳ ба касе умед набандем ва дили худро танҳо ба Ӯ вобаста кунем.

— Ин оят исбот мекунад, ки Аллоҳ ягона аст ва ҳеҷ шарике надорад, ва ин боиси қавӣ шудани имон ва яқини банда мегардад.