سورت اخلاص — آیت 2

د کلمو معنا:

• الصَّمَدُ: هغه ستر سړى چې ټول خلک ورته مخ كړي، او هغه ذات چې په حاجتونو كې ورته رجوع كېږي. هغه څښتن چې له هېڅ شي نه بې پروا نه وي، بلكې ټول ورته محتاج وي، او هغه له ټولو بې پروا وي.

تفسير:

الله جل جلاله يوازې هغه ذات دى چې ټول مخلوقات ورته مخ كوي، او په ټولو چارو او حاجتونو كې يواځې هغه ته رجوع كېږي. هغه ستر سړى او بشپړ ذات دى چې په صفاتو كې له هر عيب او كمۍ نه پاك دى، او د كمال او جمال ټول صفات يې په بشپړ ډول سره راټول دي. ټول مخلوقات - انسانان، پېريان، فرښتې او ټول موجودات - په خپلو ټولو اړتياوو او غوښتنو كې يواځې هغه ته مخ كوي، ځكه چې يواځې هغه د دې توان لري چې دوى ته ځواب وركړي او د دوى حاجتونه پوره كړي. هغه ذات دى چې هيڅوك يې له هغه نه بې پروا نه شي، او هغه له هر چا نه بې پروا دى. هغه نه زېږېدلى او نه يې څوك زېږولى، او د هغه په شان هيڅوك نشته.

فايدې:

دا آيت مونږ ته ښه لارښوونه كوي چې په خپلو ټولو چارو كې يواځې له الله نه مرسته وغواړو، او په هغه باندې يقين راسره پياوړى كړو. كله چې مونږ پوهېږو چې الله جل جلاله يوازې هغه ذات دى چې ټول حاجتونه پوره كولاى شي، نو زمونږ زړونه له هغه نه پرته له بل چا نه بې پروا كېږي، او مونږ په خپلو مصيبتونو او ستونزو كې يواځې هغه ته مخ كوو. دا آيت مونږ ته دا هم ښيي چې الله جل جلاله له هر عيب او كمۍ نه پاك دى، او د هغه په صفاتو كې هيڅ شريك نشته، نو مونږ بايد د هغه په عبادت كې له بل چا سره شريك ونه كړو، او د هغه په ذات او صفاتو باندې بشپړ ايمان ولرو.