سورت نحل — آیت 106

د مهمو کلمو معناوې:

• أُكْرِهَ: اړ ایستل شوی وي، په زور پرې ویل شوي وي.
• مُطْمَئِنٌّ: ثابت، پرېمانه او ډاډمن.
• شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا: په زړه خوښۍ سره کفر ومني او ورته خلاص وي.

د آیت تفسیر:

څوک چې له ایمان راوړو وروسته الله ته کافر شي، نو پر هغه د الله غضب او عذاب دی. خو هغه څوک چې په زور او جبر سره اړ ایستل شي چې د کفر کلمه ووایي، خو د هغه زړه په ایمان ثابت او ډاډمن وي، نو پر هغه هېڅ ګناه نشته. ځکه چې د هغه زړه په ایمان قوي دی او یوازې په ژبه یې وویل، خو په زړه یې کفر نه دی منلی. مګر څوک چې په خپله خوښه او له زړه کفر ومني او د کفر خبره ورته خوښه وي، نو پر داسې کسانو د الله سخت غضب دی او د دوی لپاره ډېر لوی عذاب دی. دا ځکه چې دوی دنیا او د هغې ښکلاګانې له آخرت او د هغه له ثواب څخه غوره کړې، او الله داسې کافرانو ته د حق او سمې لارې هدایت نه ورکوي.

فايدې او عبرتونه:

1. اسلام د مسلمان ساتنه کوي او هغه ته اجازه ورکوي چې د خپل ژوند د ساتنې لپاره په ظاهره هغه څه ووایي چې اړ ایستل شوی وي، خو په زړه کې ایمان ثابت وساتي. دا د اسلام د رحمت او د انسان د ژوند د درناوي نښه ده.
2. الله تعالی د بندګانو د زړونو په حالاتو ښه پوهیږي او د خلکو فیصله د هغوی په نیتونو او زړونو کوي، نه یوازې په ظاهري خبرو.
3. ریښتینی ایمان هغه دی چې په زړه کې ثابت وي، او د کفر خبره په خوښۍ سره کول د ایمان د کمزورتیا او د الله له عذاب څخه د نه وېرې ښکارندوی دی.
4. دا آیت مومنانو ته تسلیت ورکوي چې که په سختو حالاتو کې هم اړ شي، الله د هغوی په نیت پوهیږي او هغوی ته به انعام ورکړي، خو هغه څوک چې په خپله خوښه کفر غوره کړي، د هغوی لپاره بېخي سخت عذاب دی.