Сураи Аль-Кахф — Оят 44

1. Маънои калимаҳо:

— هُنَالِكَ: дар он ҷо, дар он ҳолат ва вақт.

— الْوَلَايَةُ: ёрӣ, дастгирӣ ва сарпарастӣ.

— الْحَقِّ: ҳақ, рост, собит.

— ثَوَابًا: подош, мукофот, савоб.

— عُقْبًا: оқибат, анҷом, саранҷом.

1. Тафсири оят:

Дар он лаҳзаҳои сахт ва душвор, ки инсон аз ҳар тараф нотавон мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад ба ӯ кӯмак кунад, ёрӣ ва сарпарастӣ танҳо аз они Худованди Ҳақ аст. Ӯст ки метавонад бандаи худро наҷот диҳад ва дастгирӣ кунад. Худованд беҳтарин подошдиҳанда аст барои бандагони мӯъмини худ — савоби Ӯро касе баробар шуда наметавонад ва Ӯ подоши некӯкоронро чанд баробар зиёд мекунад. Ҳамчунин Ӯ беҳтарин оқибат ва саранҷомро дорад барои онҳое, ки ба Ӯ таваккул мекунанд ва Ӯро дӯст медоранд; зеро оқибати нек ва ҷовидонӣ дар охират танҳо аз ҷониби Ӯ аст. Пас ҳар ки ба Худованд паноҳ барад ва ба Ӯ таваккул кунад, ҳеҷ гоҳ зиён намебинад ва ҳеҷ гоҳ ноумед намешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар вақти тангию душворӣ танҳо ба Худованд рӯй оварем, зеро ёрии ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Ӯст.

— Худованд беҳтарин подошдиҳанда аст; ҳар амали некеро, ки банда барои Ӯ анҷом медиҳад, Ӯ чанд баробар зиёдтар мукофот медиҳад.

— Оқибати нек ва ҷовидонӣ барои мӯъминон аст, пас бояд ба охират умедвор бошем ва аз дунёи фонӣ натарсем.

— Ин оят дилро ором мекунад ва ба инсон умед мебахшад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худованд ноумед нашавад.

— Ва ин ҳама моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад, зеро мебинем, ки Худованди меҳрубон ҳамеша ба фикри бандагони худ аст ва беҳтарин сарпарасту ёрӣдиҳанда аст.