Сураи Аль-Кахф — Оят 43

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «فِئَةٌ»: гурӯҳ, ҷамоат.

— «يَنصُرُونَهُ»: ӯро ёрӣ медиҳанд, аз азоб наҷот медиҳанд.

— «مُنتَصِرًا»: худро дафъ карда тавонанда, аз худ муҳофизаткунанда.

1. Тафсири оят:

Ва он гоҳ ки азоби Худо бар он боғ ва молу сарвати он марди кофир фурӯ омад, ҳеҷ гурӯҳе аз он ҷамоате ки ӯ ба онҳо меболу ифтихор мекард, натавонистанд ӯро аз азоби Худованд наҷот диҳанд ва аз вай дафъ кунанд. Онҳо на танҳо ӯро ёрӣ надоданд, балки худ низ аз худро муҳофизат карда натавонистанд. Ва худи ӯ ҳам бо қуввату сарвати худ натавонист аз азоби Худо худро бираҳонад ва аз он ҷилавгирӣ кунад. Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад аз фармони Худованд ва азоби Ӯ касеро муҳофизат кунад, магар ки Худи Худо бихоҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки сарвату мол ва ҷамоату пайравон ҳеҷ гоҳ наметавонанд инсонро аз азоби Худованд наҷот диҳанд.

— Бояд танҳо ба Худованд таваккал кунем ва аз Ӯ мадад бихоҳем, на аз одамон ва воситаҳои дунёӣ.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ғуруру ифтихор ба молу ҷоҳу ҷамоат боиси ғафлат аз Худо мешавад.

— Қудрати Худованд болотар аз ҳар қуввату имкониятҳои дунёист ва ҳеҷ чиз аз қазои Ӯ гурехта наметавонад.

— Ин оят моро ба сӯи тавозуъ, тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд ҳидоят мекунад, то дар дунёву охират наҷот ёбем.