Surja El-Kehf — Ajet 86

Kuptimet e fjalëve:

• مَغْرِبَ الشَّمْسِ: vendi ku perëndon dielli, pra skaji perëndimor i tokës.
• عَيْنٍ حَمِئَةٍ: një burim uji i nxehtë me baltë të zezë.
• قَوْمًا: një popull që jetonte aty.
• إِمَّا أَن تُعَذِّبَ: ose t'i dënosh ata (me luftë ose vrasje).
• تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْنًا: ose t'i trajtosh me mirësi dhe t'i udhëzosh drejt së vërtetës.

Tefsiri i vargut:

Zulkarnejni vazhdoi udhëtimin e tij drejt perëndimit, derisa arriti në skajin më të largët të tokës nga ana ku perëndon dielli. Aty, në sy të tij, dielli i dukej sikur po perëndonte në një burim uji të nxehtë me baltë të zezë – kjo ishte pamja që shihte syri, sepse dielli në realitet perëndon në horizont, por aty dukej sikur zhytet në atë burim. Pranë atij burimi, ai gjeti një popull që jetonte aty, të cilët ishin jobesimtarë. Allahu i dha atij fuqi dhe autoritet mbi ta, dhe i tha atij (nëpërmjet frymëzimit): "O Zulkarnejn, ti ke të drejtë t'i trajtosh sipas zgjedhjes sate: ose t'i dënosh ata duke i luftuar dhe vrarë ata që nuk pranojnë të besojnë në Allahun, ose t'i trajtosh me mirësi, duke i thirrur në besim dhe duke i udhëzuar drejt rrugës së drejtë."

Përfitimet nga vargu:

1. Ky varg tregon se një sundimtar i drejtë ka të drejtë të zgjedhë midis ashpërsisë dhe butësisë, në varësi të gjendjes së njerëzve dhe të interesit publik.
2. Tregon se fuqia dhe pushteti janë dhuratë nga Allahu, dhe ai që i ka ato duhet t'i përdorë me drejtësi dhe urtësi.
3. Në këtë varg ka një mësim për durimin dhe mençurinë në udhëheqje: ndëshkimi nuk është gjithmonë zgjidhja e parë, por thirrja në të mirë dhe udhëzimi janë më të dashura për Allahun.
4. Vargu na mëson se Allahu i jep njeriut liri zgjedhjeje në ato çështje që i lë në dorë, por gjithmonë me kusht që të mos dalë nga kufijtë e drejtësisë dhe mirësisë.
5. Tregon se toka është e gjerë dhe popujt janë të ndryshëm, dhe se udhëheqësit e drejtë duhet të njohin gjendjet e njerëzve dhe t'i trajtojnë ata sipas rrethanave të tyre.