Сураи Аль-Кахф — Оят 86

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مَغْرِبَ الشَّمْسِ: ҷои ғуруби офтоб, яъне канори замин аз тарафи ғарб.
• عَيْنٍ حَمِئَةٍ: чашмаи обдор, ки дорои лойи сиёҳ аст.
• حُسْنًا: некӣ, меҳрубонӣ ва рафтори нек.

1. Тафсири оят:

Зулқарнайн дар сафараш то ба охири замин аз тарафи ғарб расид. Дар он ҷо офтобро чунон дид, ки гӯё дар чашмаи обдор ва лойи сиёҳ ғуруб мекунад. Ин на он маъност, ки офтоб воқеан дар об ғуруб мекунад, балки дар назари ӯ чунин менамуд, зеро дар он ҷо уфуқ кушода буд ва офтоб ба назар дар он чашма фурӯ мерафт. Дар назди он чашма мардумеро ёфт, ки кофир буданд. Худованд ба ӯ илҳом кард ва гуфт: «Эй Зулқарнайн! Ё онҳоро азоб кун, агар бар куфрашон истодагӣ кунанд, ё дар ҳаққи онҳо рафтори некро пеш гир ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят намо».

Ин оят нишон медиҳад, ки ҳоким ва пешвои одил бояд дар баробари мардуми золим ва кофир ду роҳ дорад: ё адолатро иҷро кунад ва онҳоро азоб намояд, ё онҳоро ба некӣ даъват кунад ва ба роҳи ҳақ ҳидоят намояд. Аммо беҳтарин роҳ ҳидоят ва некӣ кардан аст, то мардум ба тавҳид ва имон бирасанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ба бандагони солеҳи худ илҳом мекунад ва онҳоро дар корҳои бузург роҳнамоӣ менамояд.
• Ҳокимон ва пешвоёни мусулмон бояд дар баробари мардум адолат ва меҳрубонӣ дошта бошанд.
• Даъват ба некӣ ва ҳидоят кардани мардум аз азоб кардани онҳо беҳтар аст, зеро ҳадафи аслӣ расидан ба имон ва тавҳид аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳатто бо душманон ва кофирон бо некӣ ва раҳмдилӣ муносибат кунем, то дилҳои онҳо ба ислом моил шавад.
• Қуръони Карим ҳатто сафарҳо ва корномаҳои бузургонро ба таври ибратомӯз баён мекунад, то мо аз онҳо дарс гирем ва ба роҳи рост ҳидоят шавем.