Sura Al-Bakara — Werset 197

Znaczenie wybranych słów:

• Al-Hadżdż – pielgrzymka do Domu Allaha (Kaaby) w Mekce.
• Ashhur ma’lumat – miesiące znane, określone; chodzi o miesiące pielgrzymki.
• Farada – uczynił obowiązkowym dla siebie, zobowiązał się; w tym kontekście oznacza wejście w stan ihramu z zamiarem odbycia pielgrzymki.
• Rafath – współżycie małżeńskie oraz wszystko, co do niego prowadzi, a także słowa i czyny o podtekście seksualnym.
• Fusuk – nieposłuszeństwo, grzechy, wyjście spod posłuszeństwa Allahowi.
• Dżidal – kłótnia, spór, sprzeczka, która prowadzi do gniewu i wrogości.
• Zad – zaopatrzenie, prowiant na podróż.
• Taqwa – bogobojność, świadoma pobożność, powstrzymywanie się od tego, czego Allah zabronił, i wykonywanie Jego nakazów.
• Uli al-albab – ludzie obdarzeni zdrowym rozumem i prawidłowym myśleniem.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Czas pielgrzymki to miesiące ściśle określone i znane każdemu muzułmaninowi. Są to: miesiąc Szawwal, miesiąc Zu al-Ka’da oraz pierwsze dziesięć dni miesiąca Zu al-Hidżdża. Kto w tych właśnie miesiącach podejmie decyzję o odbyciu pielgrzymki i wejdzie w stan ihramu, czyniąc ją tym samym obowiązkową dla siebie, ten musi przestrzegać szczególnych zasad. Zabronione jest mu wówczas współżycie małżeńskie oraz wszystko, co do niego prowadzi, zarówno w słowach, jak i w czynach. Zabronione jest mu również popełnianie jakichkolwiek grzechów i nieposłuszeństwo wobec Allaha, ponieważ jest to czas i miejsce szczególnie święte. Zabroniona jest także kłótnia i spory, które rodzą gniew, nienawiść i odwracają serce od pokory i oddania. Wszelkie dobro, jakie człowiek uczyni – czy to w czasie pielgrzymki, czy poza nią – Allah o nim doskonale wie i wynagrodzi go za nie w pełni.

Następnie Allah nakazuje pielgrzymom, aby zaopatrzyli się w prowiant na drogę – w jedzenie i picie, aby nie być ciężarem dla innych i nie prosić ludzi. Jednak najlepszym zaopatrzeniem na drogę do Allaha jest bogobojność, czyli świadomość Allaha i powstrzymywanie się od Jego zakazów. To ona jest prawdziwym zapasem na życie ostateczne. Na zakończenie Allah zwraca się do ludzi obdarzonych rozumem, wzywając ich do bojaźni Bożej i przestrzegania Jego nakazów, gdyż tylko w ten sposób osiągną szczęście w obu światach.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Ustalenie czasu pielgrzymki – pielgrzymka ma wyznaczony czas, co uczy muzułmanina dyscypliny i porządku w sprawach religijnych.
2. Ochrona świętości pielgrzymki – zakaz współżycia, grzechów i kłótni w czasie pielgrzymki pokazuje, jak wielką wagę islam przywiązuje do czystości duchowej i moralnej w miejscach świętych.
3. Nagroda za dobro – świadomość, że Allah widzi i zna każde dobro, jakie czynimy, motywuje do czynienia dobra w każdych okolicznościach.
4. Zachęta do samowystarczalności – nakaz zaopatrzenia się w prowiant uczy odpowiedzialności i niezależności, a także troski o własne potrzeby bez obciążania innych.
5. Taqwa jako najlepsze zaopatrzenie – werset uczy, że prawdziwym zapasem na życie ostateczne jest bogobojność, która jest ważniejsza niż jakiekolwiek dobra materialne.
6. Wezwanie do rozumu – zwrot „o ludzie obdarzeni rozumem” wskazuje, że islam przemawia do rozumu i zachęca do refleksji nad własnym postępowaniem, co jest dowodem na to, że religia ta jest religią mądrości i świadomego wyboru.