سورت بقره — آیت 215

د کلمو معناګانې:

• يُنفِقُونَ: لګول، خرڅول، د مال ورکول.
• خَيْرٍ: حلال او پاک مال.
• الْأَقْرَبِينَ: نږدې خپلوان.
• الْيَتَامَى: هغه ماشومان چې پلار يې مړ شوی وي.
• الْمَسَاكِينِ: هغه بېوزله چې د اړتیا وړ مال نه لري.
• ابْنِ السَّبِيلِ: مسافر چې په لاره کې له خپل مال او کور بې برخې شوی وي.

تفسیر:

ستا ملګري – اې نبي! – له تا څخه پوښتنه کوي چې څه شی ولګوي او په چا يې ولګوي؟ ته ورته ووایه: هر هغه څه چې تاسو له حلال او پاک مال څخه لګوئ، نو هغه د پلار او مور لپاره، د نږدې خپلوانو لپاره، د هغو ماشومانو لپاره چې پلار يې مړ شوی، د هغو بېوزلو لپاره چې هېڅ نه لري، او د هغه مسافر لپاره چې په لاره کې له خپل کور او مال څخه بې برخې شوی وي – ښه ځای يې همدا دی. هر هغه څه چې تاسو له نیکۍ څخه وکړئ، که لږ وي که ډېر، الله تعالی پرې بشپړ خبر دی او هېڅ شي له هغه نه پټ نه دی، او په بدل کې به تاسو ته ثواب درکړي.

فايدې:

• دا آیت مومنانو ته لارښوونه کوي چې خپل مالونه د الله تعالی په لاره کې ولګوي، او دا کار د ایمان نښه ده.
• د نفقه په سر کې د مور او پلار حق راغلی، چې د خپلوانو او نورو په پرتله تر ټولو زیات حق لري – دا د اسلام د رحمت او مهربانۍ ښکارندوی دی.
• الله تعالی د هرې نیکۍ خبر دی، که څه هم پټه وي – دا خبره مومن ته ډاډ ورکوي چې هېڅ عمل ضایع نه کېږي او ثواب به يې خامخا ترلاسه کړي.
• په دې آیت کې د ټولنې د کمزورو طبقو (یتیمان، بېوزله، مسافر) پاملرنه شوې، چې د اسلام د عدالت او ټولنیزې مرستې روحیه ښیي.