Сураи Аль-Бакара — Оят 266

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «Ҷаннат» дар ин ҷо боғи сердарахтро мефаҳмонад, на Ҷаннати охират.

— «Нахил» ҷамъи «нахла» аст, яъне дарахти хурмо.

— «Аъноб» ҷамъи «ъинаб» аст, яъне ангур.

— «Зуррия» ба маънои фарзандон аст.

— «Иъсор» боди сахту тунд аст, ки чизҳоро бармеканд.

— «Кибар» пирӣ ва солхӯрдагӣ аст.

1. Тафсири оят:

Оё касе аз шумо дӯст медорад, ки боғе дошта бошад, пур аз дарахтони хурмо ва ангур, ки дар зери дарахтонаш дарёҳо ҷорӣ бошанд ва дар он аз ҳар гуна меваҳо фаровон бошад, вале худи соҳиби боғ пир шуда, дигар қувваи кор ва касб надошта бошад, ва фарзандонаш ҳам хурд ва нотавон бошанд, ки наметавонанд кор кунанд, ва ногаҳон боди сахте, ки дар он оташ аст, ба он боғ бирасад ва тамоми боғро бисӯзонад, дар ҳолате ки ӯ ба он боғ аз ҳама бештар ниёз дорад? Пас ӯ дар ҳайрат ва ниёзмандӣ мемонад ва чизе надорад, ки ба он паноҳ барад.

Ин мисол ҳоли касеро мефаҳмонад, ки молашро барои риё ва худнамоӣ ба мардум сарф мекунад, на барои ризои Худо. Чунин шахс рӯзи қиёмат ба пешгоҳи Худо меояд, дар ҳолате ки ҳеҷ амали некӯе надорад, дар ҳоле ки ӯ ба он амалҳо аз ҳама бештар ниёз дорад. Ҳамчунон ки соҳиби он боғ дар пирӣ ва заъфи фарзандон ба боғи сӯхта ниёз дошт, вале чизе ба даст надошт.

Худованди Мутаъол бо ин мисолҳо ба шумо оёти худро равшан баён мекунад, то шумо андеша кунед ва ибрат гиред ва амалҳои худро барои Худо холис гардонед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки амалҳои некӯ бояд танҳо барои ризои Худо бошанд, на барои намоиш ба мардум.

— Худованд бо мисолҳои равшан ва фаҳмо ба бандагонаш роҳи рост ва сиҳатро нишон медиҳад, то мо андеша кунем ва хато накунем.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки риё дар амал мисли боғи сӯхта аст: дар вақти ниёз ба он ҳеҷ суде намерасонад.

— Худованд мехоҳад, ки мо дар дунё амалҳои некӯро барои охират захира кунем, то рӯзи қиёмат дастхолӣ ва ниёзманд набошем.

— Ин оят моро ба тафаккур ва андеша даъват мекунад, то мо ҳақиқати дунё ва охиратро дарк кунем ва роҳи дурустро интихоб намоем.