Surat Al-Hajj — Ayat 11

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• عَلَىٰ حَرْفٍ : ing pinggir utawa ing tepi, tegese wong kang mlebu agama kanthi goyah lan ora mantep atine.
• اطْمَأَنَّ : tentrem, ayem, lan mantep atine.
• فِتْنَةٌ : cobaan, pacoban, utawa kahanan kang nyusahake.
• انقَلَبَ عَلَىٰ وَجْهِهِ : bali nglawan, murtad, ninggalake agama.
• خُسْرَانُ الْمُبِينُ : kapitunan kang cetha lan nyata.

1. Tafsir ayat:

Ing antarane manungsa ana kang nyembah marang Allah kanthi ati kang goyah lan ora mantep, kaya wong kang ngadeg ing pinggir jurang utawa tembok kang ora kuwat. Dheweke ngibadah mung ing permukaan wae, ora nganti tumancep ing ati. Yen dheweke ketaman kabegjan, kayata sehat, sugih, lan urip kepenak, dheweke banjur tentrem lan terus ngibadah. Nanging yen dheweke ketaman pacoban, kayata lara, mlarat, utawa kesusahan, dheweke banjur murtad lan ninggalake agama, sarta nyalahake agamane dhewe minangka sebab kacilakan kang nemahi dheweke. Wong kang kaya mangkene wis kapitunan ing donya, amarga kafire ora bisa nambahi rezeki kang wis ditemtokake dening Allah, lan uga kapitunan ing akhirat, amarga dheweke bakal nampa siksa neraka. Kapitunan kang kaya mangkene iku kapitunan kang cetha banget lan ora bisa didhelikake.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Iman kang sejati iku kudu mantep lan tumancep ing ati, ora mung ing lambe utawa nalika kahanan lagi kepenak wae.
• Wong mukmin kang sejati ora bakal ninggalake agama sanajan ketaman pacoban lan kesusahan, amarga dheweke ngerti yen kabeh iku saka Allah lan bakal ana ganjarane.
• Ngibadah marang Allah ora kena digandhengake karo kahanan donya, amarga rezeki lan kabegjan iku wis ditemtokake dening Allah.
• Wong kang murtad amarga ketaman pacoban iku sejatine kapitunan gedhe, ora mung ing donya nanging uga ing akhirat.
• Ayat iki ngelingake marang saben mukmin supaya tansah nyantosakake iman lan taqwa, sarta ora gampang goyah nalika ketaman pacoban, amarga sabar lan iman kang kuwat iku bakal nggawa kabegjan ing donya lan akhirat.