Сураи Аль-Хаджж — Оят 11

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «عَلَىٰ حَرْفٍ»: яъне дар канор ва лаби чизе қарор гирифтан; дар ин ҷо маънои он аст, ки касе дар дини худ суст ва дудила бошад, на дар қалби худ устувор.

— «اطْمَأَنَّ»: ором шуд, дилаш қарор гирифт.

— «فِتْنَةٌ»: имтиҳон ва озмоиш, масалан беморӣ, танқисӣ, фақирӣ ё дигар сахтиҳо.

— «انقَلَبَ عَلَىٰ وَجْهِهِ»: баргашт ва рӯй гардонд, яъне аз дин берун шуд.

— «خُسْرَانٌ مُبِينٌ»: зиёни равшан ва ошкор.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд ҳоли гурӯҳе аз мардумро баён мекунад, ки дар дини худ суст ва дудила ҳастанд. Онҳо Худоро бо шак ва бе устувории қалб ибодат мекунанд, мисли касе ки дар лаби кӯҳ ё деворе истодааст ва наметавонад дуруст қарор гирад. Имони онҳо бо ҳоли дунёии онҳо пайванд аст: агар сиҳатӣ, фарохӣ ва некӯӣ ба онҳо расад, бар ибодат ва имони худ идома медиҳанд ва дилашон ором мешавад; вале агар ба озмоише чун беморӣ, фақирӣ ё сахтӣ гирифтор шаванд, онро ба бадбахтӣ аз дини худ медонанд ва аз имони худ рӯй мегардонанд ва ба куфр бармегарданд. Чунин кас дар дунё зиён мекунад, зеро куфри ӯ ҳеҷ чизеро аз он чи барояш муқаррар шудааст, тағйир намедиҳад, ва дар охират низ зиён мекунад, чунки ба азоби Худо гирифтор мешавад. Ин аст зиёни равшан ва ошкор, ки ҳеҷ шакке дар он нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имони ҳақиқӣ бояд дар қалб устувор бошад, на вобаста ба ҳоли дунё ва манфиатҳои зудгузар.

— Худованд бандагони худро ташвиқ мекунад, ки дар вақти озмоиш ва сахтӣ сабр кунанд ва аз дин рӯй нагардонанд, зеро сабр сабаби саодати дунё ва охират аст.

— Оят нишон медиҳад, ки дунё ва охират ҳарду дар дасти Худованд аст ва касе ки аз дин берун шавад, ҳеҷ чизро аз даст додааст, балки ҳама чизро аз даст медиҳад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба Худо бо ихлос ва устуворӣ ибодат кунем ва имони худро бо амалҳои некӯ мустаҳкам гардонем, то дар ҳар ҳол аз зиёни равшан эмин бошем.