Сураи Аль-Хаджж — Оят 41

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «مَكَّنَّاهُمْ»: ба онҳо қудрат ва имконият додем, ки дар замин ҳукмрон шаванд.
• «أَقَامُوا الصَّلَاةَ»: намозро бо тамоми шартҳо, рукнҳо ва вақтҳояш дуруст ва пурра ба ҷо оварданд.
• «آتَوُا الزَّكَاةَ»: закотро аз молҳояшон ба ҳақдоронаш доданд.
• «بِالْمَعْرُوفِ»: ба ҳар он чизе, ки шариат ба он амр кардааст, аз ҳуқуқи Худо ва бандагонаш.
• «الْمُنكَرِ»: ҳар он чизе, ки Худо ва Расулаш аз он наҳй кардаанд.
• «عَاقِبَةُ الْأُمُورِ»: анҷом ва саранҷоми ҳамаи корҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои он бандагони солеҳро баён мекунад, ки Худованд ба онҳо ваъдаи ёрӣ ва пирӯзӣ додааст. Онҳо касоне ҳастанд, ки агар Мо дар замин ба онҳо қудрат ва имконият диҳем ва бар душманонашон пирӯз гардонем, он гоҳ намозро бо тамоми шартҳо ва рукнҳояш дар вақтҳои муқарраршуда ба ҷо меоранд, закотро аз молҳояшон ба ҳақдоронаш месупоранд, ба ҳар кори некӯ ва шаръӣ амр мекунанд ва аз ҳар кори зишт ва нописандида наҳй мекунанд. Ва танҳо ба сӯи Худованд аст бозгашти ҳамаи корҳо ва саранҷоми онҳо; Ӯст, ки подоши некӯкорон ва ҷазои бадкоронро медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки қудрат ва ҳокимият дар дасти Худованд аст ва Ӯ онро ба бандагони солеҳи худ медиҳад.
• Вазифаи асосии мусулмонон ҳангоми ба даст овардани қудрат иборат аст аз: барпо доштани намоз, додани закот, амр ба маъруф ва наҳй аз мункар.
• Намоз ва закот ду рукни муҳими ислом ҳастанд, ки ҳам робитаи банда бо Худоро ва ҳам робитаи ӯ бо ҷомеаро мустаҳкам мекунанд.
• Амр ба маъруф ва наҳй аз мункар нишонаи ҷомеаи солим ва босаодат аст.
• Ҳамаи корҳо дар ниҳоят ба сӯи Худованд бармегарданд ва Ӯст, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва ба ҳар кас мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.
• Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки агар онҳо вазифаҳои худро иҷро кунанд, Худованд онҳоро ёрӣ медиҳад ва пирӯз мегардонад.
• Ин оят даъват мекунад, ки мусулмонон ҳамеша ба беҳбуди ҷомеаи худ кӯшиш кунанд ва аз бадиҳо дурӣ ҷӯянд.