Аль-Муминун сүрәсе — Аять 2

Мәгънәләр:

• Хушагыйлар (خاشعون) — Аллаһыдан куркып, күңелләре белән тәүбә итеп, тәүәзүгълык белән намаз укыганнар.
• Намазларында — билгеле вакытларда укыла торган фарыз һәм нәфел намазларында.

Аңлатма:

Бу аять мөэминнәрнең мактаулы сыйфатларын санап, аларның иң мөһим гамәлләреннән берсе — намазларында түбәнчелек белән, ихлас күңелдән Аллаһыга табынуларын бәян итә. Хушагыйлык — намазның җаны, ул күңелнең Аллаһыдан башка һәрнәрсәдән азат булуы, тән әгъзаларының тынычлыгы, башның иелүе, күзнең сәҗдә урынына төбәлүе, йөрәкнең Аллаһының бөеклегенә иңрәве белән була. Намазда хушагыйлык булмаса, ул гамәлнең рухы югала, ә күңел башка нәрсәләргә таралса, намазның файдасы кимеми. Бу сыйфат мөэминнәрнең гыйбадәтләрендәге ихласлыкны һәм Аллаһыга буйсынуларын күрсәтә.

Гыйбрәтләр:

• Намаз — мөэминнең Аллаһы белән бәйләнеше, шуңа күрә ул тәүәзүгълелек һәм ихласлык белән укылырга тиеш.
• Хушагыйлык күңелнең сафлыгын, дөнья мәшәкатьләреннән арынуны таләп итә, бу исә кешене рухи яктан чистарта.
• Намазда тән әгъзаларының тынычлыгы — иманның ныклыгы билгесе, ул мөэминнең бөтен гамәлләрендә дә тәртиплелеккә өйрәтә.
• Бу сыйфат мөэминнәрне бер-берсенә якынайта, чөнки алар Аллаһы каршында тигез, тәүәзүгъле булырга өйрәнәләр.