Сураи Аль-Муминун — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «хошӣъун»: хоксор, фурӯтан, тавозуъкунанда дар намоз.

— «хушӯъ»: оромиш ва фурӯтании дил ва ҷавориҳ (узвҳои бадан) дар ибодат.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати мӯъминони комилро баён мекунад, ки онҳо дар намози худ хушӯъ доранд. Яъне дилҳояшон аз ҳамаи шуғлҳои дунёвӣ холӣ мешавад ва танҳо ба ибодати Худо машғул мегардад, узвҳои баданашон ором ва сокин мешаванд, чашмҳояшон ба ҷои саҷда — пеши худ — нигаҳ дошта мешавад ва овоз ва ҳаракаташон аз ҳадди тавозуъ берун намеравад. Онҳо дар намоз фурӯтан ва хоксор мебошанд, худро дар ҳузури Парвардигор ҳақир ҳис мекунанд ва дилҳояшон аз ғайри Худо фориғ мегардад. Хушӯъ на танҳо дар зоҳир, балки дар дил ва узвҳо низ зоҳир мешавад: дил ором, бадан сокин, чашм ба ҷои саҷда ва овоз паст мегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Намоз бо хушӯъ воситаи наздикӣ ба Худованд ва покии дил аст.

— Хушӯъ дар намоз оромиши рӯҳӣ ва раҳои аз фикру хаёли пароканда меорад.

— Ин сифат мӯъминро аз ғафлат ва беэътиноӣ дар ибодат нигоҳ медорад.

— Намози бохушӯъ ба инсон тавозуъ, фурӯтанӣ ва некӯкорӣ меомӯзад.

— Қуръон роҳи расидан ба комёбӣ ва саодати ҳақиқиро нишон медиҳад, ки яке аз онҳо намози бохушӯъ аст.