Сураи Аль Имран Оят 112 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ҳ, ар ҷо, ки бошанд, мӯҳри хори бар онҳо зада…

Аль Имран · 112/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الْأَنبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ۚ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُوا يَعْتَدُونَ ۝١١٢

🔤 Transliteration

Duribat `alaihimuz zillatu aina maa suqifooo illaa bihablim minal laahi wa hablim minan naasi wa baaa`oo bighadabim minallaahi wa duribat `alaihimul maskanah; zaalika bi-annahum kaanoo yakfuroona bi Aayaatil laahi wa yaqtuloonal Ambiyaaa`a bighairi haqq; zaalika bimaa `asaw wa kaanoo ya`tadoon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ҳ, ар ҷо, ки бошанд, мӯҳри хори бар онҳо зада шуда аст, магар он ки дар амони Худо ва дар амони мардум бошанд. Ва бо хашми Худо қарин шудаанд ва мӯҳри бадбахтӣ бар онҳо ниҳодаанд, зеро ба оёти Худо кофир шуданд ва паёмбаронро ба ноҳақ, куштанд. Ва ин бад-он сабаб буд, ки исён (нофармонӣ) варзиданд ва таҷовуз карданд.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои душвор:

— «ضُرِبَتْ»: гузошта шуд, муқаррар гардид.

— «الذِّلَّةُ»: хорӣ, сабукӣ ва пастӣ.

— «ثُقِفُوا»: ёфт шаванд, дар ҳар ҷое ки бошанд.

— «حَبْلٍ»: ресмон; дар ин ҷо маънои аҳду паймон ва амони илоҳиро дорад.

— «بَاءُوا»: баргаштанд, бо худ оварданд.

— «الْمَسْكَنَةُ»: мискинӣ, ниёзмандӣ ва тангиҳолии молиявӣ.

Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки хорӣ ва сабукӣ бар яҳудиён муқаррар гардидааст ва онҳо дар ҳар ҷое ки ёфт шаванд, гирифтори ин пастӣ хоҳанд буд. Ин ҳолат аз онҳо ҷудо намешавад, магар он ки ба аҳде аз ҷониби Худо пайваста шаванд — яъне ба ислом бигравand — ё ба аҳду паймоне аз ҷониби мардуми мӯъмин, ки ба онҳо амон диҳад ва ҷониву молашонро таъмин намояд, монанди пардохти ҷизя ё аҳди амон. Онҳо бо хашми Худо баргаштанд ва сазовори он гаштанд, ва ниёзмандӣ ва мискинӣ бар онҳо муқаррар шуд, то ҳамеша дар тангиҳолӣ ва хорӣ бошанд. Ин ҳама ба сабаби он аст, ки онҳо ба оятҳои Худо куфр меварзиданд ва паёмбаронро ба ноҳақ ба қатл мерасониданд. Ва ин куфру қатл низ натиҷаи исёну гуноҳҳои онҳо ва таҷовуз аз ҳудуди Худо буд; зеро идома додан бар гуноҳҳои хурд одамро ба гуноҳҳои калон ва сипас ба куфр мерасонад.

Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худо комил аст: ҳар кас аз ҳудуди Худо таҷовуз кунад ва ба оятҳои Ӯ куфр варзад, натиҷаи он хорӣ ва маҳрумият аст.

— Ислом дини амон ва адолат аст; ҳатто барои аҳли китоб роҳи амон ва ҳамзистии осоишта тавассути аҳду паймон пешбинӣ шудааст.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки гуноҳҳои хурдро сабук нашуморем, зеро идома додан бар онҳо ба гуноҳҳои калон ва бадбахтӣ мебарад.

— Қатли ноҳақи паёмбарон ва одамони бегуноҳ аз бузургтарин зулмҳост, ки хашми Худоро меоварад.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ба Худо таваккул кунем ва аз Ӯ амон бихоҳем, зеро танҳо пайванд ба Худо ва аҳду паймони ростӣ сабаби амният ва иззат аст.

— Ва ин ҳама боиси он мешавад, ки инсон ба ислом ва Қуръон рӯй оварад, зеро онҳо роҳи наҷот, иззат ва саодати дуняву охиратро нишон медиҳанд.

📜 Оят 110-114 — Сураи Аль Имран

110كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ ۗ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُم ۚ مِّنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ

Шумо беҳтарин уммате ҳастед аз миёни мардум падидомада, ки амр ба маъруф ва наҳй аз мункар мекунед ва ба Худо имон доред. Агар аҳли китоб низ имон биёваранд, барояшон беҳтар аст. Баъзе аз онҳо мӯъминанд, вале бештарин фосиқонанд.

111لَن يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذًى ۖ وَإِن يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يُنصَرُونَ

Ба шумо ҷуз андак озор дигар осебе нарасонанд. Агар бо шумо ҳарб кунанд, пушт кунанд ва рӯй ба гурез раванд ва пирӯз нагарданд.

112ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الْأَنبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ۚ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُوا يَعْتَدُونَ

113۞ لَيْسُوا سَوَاءً ۗ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ قَائِمَةٌ يَتْلُونَ آيَاتِ اللَّهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ

Аҳли китоб ҳама яксон нестанд. Гурӯҳе ба тоъати Худо истодаанд ва оёти Худоро дар дили шаб тиловат мекунанд ва саҷда ба ҷой меоваранд.

114يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُولَٰئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ

Ва ба Худо ва рӯзи қиёмат имон доранд ва амр ба маъруф ва наҳй аз мункар мекунанд ва дар корҳои нек шитоб меварзанд ва аз ҷумлаи солеҳонанд.

← Оят 111 📖 Аль Имран Оят 113 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

112Оят

Тарҷума — Аль Имран 112

Сураи Аль Имран Оят 112 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ҳ, ар ҷо, ки бошанд, мӯҳри хори бар онҳо зада…

Сураи Оят 112/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 110–114. Ба Тоҷикӣ: Русский.