Сураи Йа Син — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «Сирот»: роҳ, тариқ.

— «Мустақим»: рост, бекаҷ, дуруст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки Худованд бо қасами худ ба Қуръони ҳаким паёмбараш Муҳаммадро (с) тасдиқ мекунад, ки ӯ аз фиристодагони Худост. Дар ин оят мефармояд, ки ӯ бар роҳи рост ва тариқи дуруст қарор дорад. Ин роҳи рост ҳамон ислом аст — ойини муътадил ва барои ҳамаи замонҳо мувофиқ, ки дар он ҳеҷ каҷравӣ ва гумроҳӣ нест. Ин шаръи қавӣ ва роҳи ҳидоят аз ҷониби Парвардигори азизу раҳим нозил шудааст, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва ба бандагони мӯъмини худ меҳрубон аст. Пас паёмбар (с) ва пайравони ӯ бар тариқи рост ва беинҳироф қарор доранд, ки онҳоро ба сӯи ҳақ ва саодат ҳидоят мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи ислом роҳи рост ва муътадил аст, ки дар он ҳеҷ каҷравӣ нест.

— Ҳар касе, ки пайрави ин роҳ шавад, ба сӯи ҳақ ва некӯкорӣ ҳидоят меёбад.

— Ин роҳ аз ҷониби Худованди азизу раҳим нозил шудааст, ки ҳомии бандагони мӯъмини худ аст.

— Пайравӣ аз ин роҳи рост сабаби саодати дунё ва охират мегардад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ин роҳи рост пайравӣ кунем ва аз каҷрафторӣ дурӣ ҷӯем.