سورت نساء — آیت 97

إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنفُسِهِمْ...

د معنا د کلمو تشریح:

• تَوَفَّاهُمُ: هغه کسان چې پرې مړینه راشي او روحونه يې واخیستل شي.
• ظَالِمِي أَنفُسِهِمْ: هغه کسان چې په خپل ځان يې ظلم کړی وي، یعنې د کفر په ځمکه کې پاتې شوي او هجرت يې نه دی کړی.
• مُسْتَضْعَفِينَ: کمزوري او عاجز کسان چې هېڅ وس او توان نه لري.
• مَأْوَاهُمْ: د دوی استوګنځی او د ورتلو ځای.
• مَصِيرًا: د ورتلو ځای او انجام.

د آیت تفسیر:

ای مسلمانانو! هغه کسان چې پرې مړینه راشي او ملایکې د هغوی روحونه واخلي، په داسې حال کې چې هغوی پر خپل ځان ظلم کړی وي — یعنې په خپله خوښه د کفر په ځمکه کې پاتې شوي او هجرت يې نه دی کړی چې د خپل دین ساتنه وکړي — نو ملایکې به ورته په توبیخ او ملامتۍ سره ووايي: "تاسو په کوم حال کې وئ؟ او ستاسو دین څه شو؟ ولې له مشرکانو سره يو ځای پاتې شوئ؟"

نو هغوی به په عذر او بهانه سره ووايي: "مونږ په دې ځمکه کې کمزوري او عاجز وو، نه مونږه وس درلود او نه طاقت چې له دې ځایه ووځو او هجرت وکړو."

نو ملایکې به ورته په توبیخ سره ووايي: "آیا د الله تعالی ځمکه فراخه نه وه چې تاسو بل ځای ته هجرت کړی وای؟ چېرته چې تاسو کولای شول په آزادۍ سره خپل دین وساتئ او له ظلم او جبر څخه خلاص شئ؟"

نو دا ډول کسان چې هجرت يې نه دی کړی او په کفر کې پاتې شوي، د دوی استوګنځی به جهنم وي، او جهنم ډېر بد ورتلو ځای دی.

دعوتي اړخ:

ای مسلمانانو! دا آیت مونږ ته ښوونه کوي چې د دین په خاطر قرباني اړینه ده. که چېرې په یوه ځای کې د دین د ساتنې امکان نه وي، نو باید هجرت وکړو، ځکه چې الله تعالی خپله ځمکه فراخه کړې ده. دین زموږ تر ټولو قیمتي شتمني ده، او باید د هغې د ساتنې لپاره هر ډول قرباني ورکړو. الله تعالی هېڅوک پر هغه څه مکلف نه کوي چې وس يې نه لري، خو که چېرې انسان وس ولري او بیا هم د دین په خاطر قیام ونه کړي، نو دا به د هغه په ضرر تمام شي.

همدارنګه، دا آیت مونږ ته دا هم ښوونه کوي چې د قیامت په ورځ به له هر چا څخه پوښتنه وشي چې په دنیا کې يې څه کړي او د دین په خاطر يې څه قرباني ورکړې ده. نو راځئ چې د خپل دین په خاطر هڅه وکړو، له بدو چاپېریالونو څخه ځان وساتو، او د الله تعالی د رضا په لور روان شو، تر څو چې د قیامت په ورځ له بریالیو کسانو څخه واوسو.