Сураи Фуссилат — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

• «الْحَسَنَةُ»: амали некӯ ва савоб, ки Худованд онро дӯст медорад.
• «السَّيِّئَةُ»: амали бад ва гуноҳ, ки Худованд аз он норозӣ мешавад.
• «ادْفَعْ»: дафъ кун, яъне ба некӣ ҷавоб гардон.
• «بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ»: бо он роҳе, ки беҳтарин аст, яъне бо ахлоқи некӯ ва рафтори зебо.
• «وَلِيٌّ حَمِيمٌ»: дӯсти наздик ва меҳрубон.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки амали нек ва амали бад ҳаргиз баробар нестанд. Некӣ сазовори подош ва некӯӣ аст ва бадӣ боиси зиён ва нописандӣ. Сипас ба бандагони худ фармон медиҳад, ки ҳангоми дучор шудан бо бадӣ ва душманӣ, бо роҳи беҳтарин муқобила кунанд. Яъне ба ҷои интиқом ва бадӣ, бо афв, меҳрубонӣ, хушрафторӣ ва некӯкорӣ ҷавоб диҳанд. Ҳикмати ин кор он аст, ки агар касе бо ту душманӣ дошта бошад ва ту ба ӯ некӣ кунӣ, он душман ба зудӣ ба дӯсти наздик ва меҳрубон табдил меёбад. Ин сифати олӣ танҳо барои касоне муяссар мешавад, ки нафси худро ба сабр водор кардаанд ва ба амалҳое, ки Худованд дӯст медорад, омода сохтаанд. Чунин ахлоқи некӯ сабаби хушбахтӣ дар дунё ва охират мегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ислом дини ахлоқи некӯ ва рафтори зебост; ба ҷои бадӣ бо некӣ ҷавоб доданро тарғиб мекунад.
• Ин оят мусулмононро ба сабр, ҳалимӣ ва афв даъват мекунад, ки ин сифатҳо сабаби наздикӣ ва дӯстӣ мешаванд.
• Некӣ ҳаргиз бо бадӣ баробар нест; некӣ ҳамеша бартар ва судмандтар аст.
• Касе, ки бо ахлоқи некӯ ба душман муносибат мекунад, метавонад дили ӯро ба даст орад ва душманиро ба дӯстӣ табдил диҳад.
• Ин амалҳои некӯ танҳо аз бандагони боирода ва сабур ба даст меоянд ва сабаби саодати дунявӣ ва ухравӣ мегарданд.
• Ин оят мусулмонро ба бузургворӣ, меҳрубонӣ ва некӯкорӣ бо ҳама, ҳатто бо душманон, ташвиқ мекунад ва дили инсонро ба Ислом ва Қуръон гарм месозад.