Сураи Фуссилат — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• «يُلَقَّاهَا»: ба он кас дода мешавад, тавфиқ дода мешавад, яъне ин хислати некӯ ба ӯ ато мегардад.
• «ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ»: соҳиби баҳраи бузург, яъне касе ки насиби калон ва некӯ дар дунё ва охират дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи даъвати ояти пешина аст, ки ба муъминон фармон медиҳад бадӣро бо некӣ дур кунанд. Худованд дар ин ҷо мефармояд, ки ин хислати олиҷаноб — яъне бадӣро бо некӣ посух додан ва хашму ғазабро фурӯ бурдан — ба ҳар кас дода намешавад. Танҳо касоне ба ин тавфиқ меёбанд, ки дар роҳи Худо сабр мекунанд, худро аз интиқом бозмедоранд ва бар ранҷу озор ва бадии мардум тоқат мекунанд. Инчунин ин хислати некӯ танҳо ба касе ато мегардад, ки насиби бузург ва баҳраи калон дорад — ҳам дар дунё бо эҳтироми мардум ва оромиши дил, ва ҳам дар охират бо подоши фаровони Худованд. Зеро ин амал дар зоҳир душвор аст, вале самараи он хеле бузург ва пурфоида мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар муқобили бадии мардум бо некӣ муносибат кунем ва ин роҳи ҷалби дилҳо ва паҳн кардани сулҳу дӯстӣ дар ҷомеа аст.
• Сабр дар роҳи Худо ва худдорӣ аз интиқом яке аз хислатҳои олиҷаноби муъминон аст, ки ба он танҳо бандагони некӯ тавфиқ меёбанд.
• Ислом дини раҳмат ва некӯӣ аст; ҳар кас ба ин хислатҳо ороста шавад, дар дунё ва охират ба баҳраи бузург мерасад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки арзиши инсон ба ахлоқи некӯ ва сабру таҳаммул аст, на ба интиқом ва хашм.
• Худованд ваъда медиҳад, ки подоши ин амалҳои некӯ дар назди Ӯ бузург аст, ва ин умедворӣ ба раҳмати Худо дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад.