Сураи Аль-Маида Оят 110 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Худо ба Исо бинни Марям гуфт: «Неъматеро, ки ба ту…

Аль-Маида · 110/120

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Маида

إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَعَلَىٰ وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدتُّكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۖ وَإِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنجِيلَ ۖ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِي ۖ وَتُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنكَ إِذْ جِئْتَهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ ۝١١٠

🔤 Transliteration

Iz qaalal laahu yaa `Eesab-na-Maryamaz kur ni`matee `alaika wa `alaa waalidatik; iz aiyattuka bi Roohil Qudusi tukallimun naasa fil mahdi wa kahlanw wa iz `allamtukal kitaaba wal Hikmata wa Tawraata wal Injeela wa iz Takhluqu minat teeni kahai `atit tairi bi iznee fatanfukhu feeha fatakoonu tairam bi iznee wa tubri`ul akmaha wal abrasa bi iznee wa iz tukhrijul mawtaa bi iznee wa iz kafaftu Baneee Israaa`eela `anka iz ji`tahum bil baiyinaati fa qaalal lazeena kafaroo minhum in haazaaa illaa sihrum mubeen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Худо ба Исо бинни Марям гуфт: «Неъматеро, ки ба ту ва модарат ато намудаам, ёд кун. Он замон, ки ба рӯҳулқудус ёриат кардам, то ту чӣ дар гаҳвора ва чӣ дар бузургсолӣ сухан гӯӣ ва ба ту китобу ҳикмат ва Тавроту Инҷил омӯхтам. Ва он гоҳ ки ба амри Ман аз гил чизе чун парранда сохтӣ ва дар он дамидӣ ва ба амри Ман паррандае шуд ва кӯри модарзоду песӣ гирифтаро ба фармони Ман шифо додӣ ва мурдагонро ба фармони Ман зинда берун овардӣ ва чун бо ин далоили равшан назди банӣ-Исроил омадӣ, Ман ононро аз осеб расондан ба ту боздоштам ва аз миёнашон касоне, ки кофир буданд, гуфтанд, ки ин ҷуз ҷодуи ошкор нест!»

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

رُوحِ الْقُدُسِ — Ҷабраил (алайҳис-салом), фариштаи ваҳй.
الْمَهْدِ — гаҳвора, яъне ҳангоми тифл будан.
كَهْلًا — марди миёнасол, яъне вақте ки калон шуд.
الْكِتَابَ — навиштан ва хат.
الْحِكْمَةَ — дониш ва фаҳми амиқи дин.
تَخْلُقُ — шакл медиҳӣ, месозӣ.
الْأَكْمَهَ — касе ки аз модар нобино таваллуд шудааст.
الْأَبْرَصَ — касе ки ба бемории махави (пес) гирифтор аст.
كَفَفْتُ — боздоштам, манъ кардам.
الْبَيِّنَاتِ — далелҳо ва мӯъҷизаҳои равшан.

Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат Худованди мутаъол ба Исо (алайҳис-салом) хитоб мекунад ва мефармояд: «Эй Исо писари Марям! Некӣҳоеро, ки ба ту ва ба модарат кардаам, ба ёд ор». Худованд ба ӯ неъмат дод, ки ӯро бе падар офарид, ва модараш Марямро бар занони замонаш бартарӣ дод ва аз туҳматҳо пок гардонид.

Аз ҷумлаи неъматҳо ин буд, ки Худованд ӯро бо Ҷабраил (алайҳис-салом) қувват бахшид, то ки дар гаҳвора ҳангоми тифлӣ бо мардум сухан гӯяд ва онҳоро ба яктопарастӣ даъват кунад, ва ҳамчунин дар миёнасолӣ ҳамчун паёмбар бо онҳо сухан гӯяд. Худованд ӯро навиштан ва хат, инчунин дониш ва фаҳми амиқи динро таълим дод, ва Тавротро, ки бар Мӯсо (алайҳис-салом) нозил шуда буд, ва Инҷилро, ки бар худи ӯ нозил шуд, ба ӯ омӯхт.

Аз неъматҳои дигар ин буд, ки Исо (алайҳис-салом) аз гил монанди шакли парранда месохт, ба он медамӣд ва бо иродаи Худованд паррандаи зинда мешуд. Ҳамчунин касеро, ки аз модар нобино таваллуд шуда буд, шифо медод ва бино мегардид, ва бемори махавиро шифо медод ва пӯсташ солим мешуд, ва мурдагонро бо иҷозати Худованд аз қабрҳо зинда берун меовард. Ҳамаи ин мӯъҷизаҳо бо ирода ва иҷозати Худованди мутаъол буданд ва паёмбарии Исоро тасдиқ мекарданд.

Сипас Худованд неъмати дигари худро ба ёд меорад: вақте ки Исо (алайҳис-салом) бо далелҳо ва мӯъҷизаҳои равшан ба назди банӣ Исроил омад ва онҳо қасди куштани ӯро карданд, Худованд онҳоро аз ӯ боздошт. Аммо онҳое, ки аз банӣ Исроил кофир шуданд, гуфтанд: «Он чи Исо овардааст, ҷуз сеҳри ошкор нест».

Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

Худованд неъматҳои худро ба бандагонаш ба ёд меорад, то ки онҳо шукргузор бошанд ва ба Ӯ итоат кунанд.
Ҳамаи мӯъҷизаҳо ва корҳои хориқулода танҳо бо иҷозати Худованди мутаъол ба амал меоянд, на бо қудрати худи банда.
Паёмбарон ҳама аз ҷониби Худованд таъйид мешаванд ва мӯъҷизаҳо барои тасдиқи рисолати онҳост.
Душманони паёмбарон ҳатто бо дидани далелҳои равшан имон намеоваранд ва ҳақро инкор мекунанд.
Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки неъматҳои Худовандро дар ҳаёти худ ба ёд орем ва ҳамеша сипосгузор бошем.
Ислом дини ҳақ аст ва Қуръони Карим китоби ҳидоят аст, ки мардумро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва ба онҳо неъматҳои Худовандро ёдовар мешавад.

📜 Оят 108-112 — Сураи Аль-Маида

108ذَٰلِكَ أَدْنَىٰ أَن يَأْتُوا بِالشَّهَادَةِ عَلَىٰ وَجْهِهَا أَوْ يَخَافُوا أَن تُرَدَّ أَيْمَانٌ بَعْدَ أَيْمَانِهِمْ ۗ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاسْمَعُوا ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ

Ин ҳукм наздиктар ба он аст, ки ҳам шоҳидиро бар ваҷҳи худ адо кунанд ё пас аз савганд хӯрдан аз радди савгандҳояшон битарсанд. Аз Худо битарсед. Ва гӯш доред. Худо мардуми нофармонро ҳидоят намекунад!

109۞ يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَا أُجِبْتُمْ ۖ قَالُوا لَا عِلْمَ لَنَا ۖ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ

Рӯзе, ки Худо паёмбаронро гирд орад ва бипурсад, ки даъвати шуморо чӣ гуна посӯх доданд? Гӯянд: «Моро ҳеҷ донише нест, ки доно ба ғайб Ту ҳастӣ».

110إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَعَلَىٰ وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدتُّكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۖ وَإِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنجِيلَ ۖ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِي ۖ وَتُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنكَ إِذْ جِئْتَهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ

111وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَبِرَسُولِي قَالُوا آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ

Ва ба ҳавориён ваҳй кардам: «Ба Ман ва ба паёмбари Ман имон биёваред». Гуфтанд: «Имон овардем, гувоҳ бош, ки мо таслим ҳастем!»

112إِذْ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ هَلْ يَسْتَطِيعُ رَبُّكَ أَن يُنَزِّلَ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِّنَ السَّمَاءِ ۖ قَالَ اتَّقُوا اللَّهَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ

Ва ҳавориён пурсиданд: «Эй Исо бинни Марям, оё Парварднгори ту метавонад, ки барои мо аз осмон моидае фиристад?» Гуфт; Агар имон овардаед, аз Худо битарсед».

← Оят 109 📖 Аль-Маида Оят 111 →

Аль-МаидаФеҳристи Қуръон

120Оят

MedinanRevelation

110Оят

Тарҷума — Аль-Маида 110

Сураи Аль-Маида Оят 110 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Худо ба Исо бинни Марям гуфт: «Неъматеро, ки ба ту…

Сураи Оят 110/120 — Сураи Аль-Маида المائدة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Маида Гӯш кун, Сураи Аль-Маида Тарҷума, Сураи Аль-Маида mp3, Сураи Аль-Маида pdf. Оят 108–112. Ба Тоҷикӣ: Русский.