Сураи Аль-Маида Оят 109 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Рӯзе, ки Худо паёмбаронро гирд орад ва бипурсад, ки даъвати…

Аль-Маида · 109/120

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Маида

۞ يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَا أُجِبْتُمْ ۖ قَالُوا لَا عِلْمَ لَنَا ۖ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ ۝١٠٩

🔤 Transliteration

yawma yajma`ul laahur Rusula fa yaqoolu maazaaa ujibtum qaaloo laa `ilma lanaa innaka Anta `Allaamul Ghuyoob

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Рӯзе, ки Худо паёмбаронро гирд орад ва бипурсад, ки даъвати шуморо чӣ гуна посӯх доданд? Гӯянд: «Моро ҳеҷ донише нест, ки доно ба ғайб Ту ҳастӣ».

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ: Рӯзе, ки Худованд паёмбаронро ҷамъ меорад — яъне рӯзи қиёмат.
مَاذَا أُجِبْتُمْ: «Чӣ посухе додед?» — яъне мардуми шумо ба даъвати шумо чӣ гуна ҷавоб доданд?
لَا عِلْمَ لَنَا: «Мо илме надорем» — яъне мо ҳақиқати ҳоли дилҳои мардумро пурра намедонем.
عَلَّامُ الْغُيُوبِ: «Донандаи ҳамаи пинҳониҳо» — Худованде, ки ҳар чизеро, ки аз чашм пинҳон аст, медонад.

Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат Худованди мутаъол ҳамаи паёмбаронро гирд меоварад ва аз онҳо мепурсад, ки мардуми шумо ба даъвати шумо ба сӯи ягонагӣ ва итоати Ман чӣ гуна посух доданд? Паёмбарон дар ҷавоб мегӯянд: «Мо илми комил надорем, зеро мо танҳо зоҳири ҳоли мардумро медидем ва он чиро, ки онҳо дар дилҳои худ пинҳон медоштанд ё баъд аз мо анҷом доданд, намедонем. Танҳо Ту ҳама чизро медонӣ, ҳар чиро ки ошкор аст ва ҳар чиро ки пинҳон аст». Ин суол барои он аст, ки ҳуҷҷат бар умматҳо қоим гардад ва равшан шавад, ки ҳеҷ кас аз дониши Худованд пинҳон нест. Паёмбарон ҷавобро ба Худованд вогузор мекунанд ва мегӯянд, ки илми ҳақиқӣ танҳо аз они Туст, эй Парвардигор, зеро Ту донандаи ҳамаи чизҳои пинҳонӣ ҳастӣ.

Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

Худованди мутаъол ҳама чизро медонад, ҳатто он чиро, ки дар дилҳои одамон пинҳон аст. Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Худо ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
Паёмбарон низ бандагони Худо ҳастанд ва илми онҳо маҳдуд аст; илми комил танҳо аз они Худованди мутаъол аст. Ин ба мо меомӯзад, ки дар ҳама корҳо ба Худо таваккул кунем ва илмро аз Ӯ бихоҳем.
Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобот аст ва ҳеҷ чиз аз ҳисоби Худо пинҳон намемонад. Ин боиси он мешавад, ки инсон барои амалҳои худ омода бошад.
Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки ислом дини ростқавлӣ ва тавҳид аст; паёмбарон мардумро ба ягонагии Худо даъват кардаанд ва мо бояд ин даъватро қабул кунем.
Донистани он ки Худо ҳама чизро медонад, ба мо оромӣ мебахшад, зеро медонем, ки ҳеҷ зулме пинҳон намемонад ва ҳар некӣ сазовори подош хоҳад буд.

📜 Оят 107-111 — Сураи Аль-Маида

107فَإِنْ عُثِرَ عَلَىٰ أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْمًا فَآخَرَانِ يَقُومَانِ مَقَامَهُمَا مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيَانِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ لَشَهَادَتُنَا أَحَقُّ مِن شَهَادَتِهِمَا وَمَا اعْتَدَيْنَا إِنَّا إِذًا لَّمِنَ الظَّالِمِينَ

Ва ҳар гоҳ маълум шавад, ки он ду шоҳид муртакиби гуноҳи хиёнат шудаанд, ду шоҳидӣ дигар, ки авлотар аз он ду бошанд, ҷои онҳоро бигиранд. Он ду ба Худо қасам хӯранд, ки шоҳидии мо аз шоҳидии он ду дурусттар аст ва мо аз ҳақ таҷовуз накунем, ҳар гоҳ чунин кунем, аз ситамкорон бошем.

108ذَٰلِكَ أَدْنَىٰ أَن يَأْتُوا بِالشَّهَادَةِ عَلَىٰ وَجْهِهَا أَوْ يَخَافُوا أَن تُرَدَّ أَيْمَانٌ بَعْدَ أَيْمَانِهِمْ ۗ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاسْمَعُوا ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ

Ин ҳукм наздиктар ба он аст, ки ҳам шоҳидиро бар ваҷҳи худ адо кунанд ё пас аз савганд хӯрдан аз радди савгандҳояшон битарсанд. Аз Худо битарсед. Ва гӯш доред. Худо мардуми нофармонро ҳидоят намекунад!

109۞ يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَا أُجِبْتُمْ ۖ قَالُوا لَا عِلْمَ لَنَا ۖ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ

110إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَعَلَىٰ وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدتُّكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۖ وَإِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنجِيلَ ۖ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِي ۖ وَتُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنكَ إِذْ جِئْتَهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ

Худо ба Исо бинни Марям гуфт: «Неъматеро, ки ба ту ва модарат ато намудаам, ёд кун. Он замон, ки ба рӯҳулқудус ёриат кардам, то ту чӣ дар гаҳвора ва чӣ дар бузургсолӣ сухан гӯӣ ва ба ту китобу ҳикмат ва Тавроту Инҷил омӯхтам. Ва он гоҳ ки ба амри Ман аз гил чизе чун парранда сохтӣ ва дар он дамидӣ ва ба амри Ман паррандае шуд ва кӯри модарзоду песӣ гирифтаро ба фармони Ман шифо додӣ ва мурдагонро ба фармони Ман зинда берун овардӣ ва чун бо ин далоили равшан назди банӣ-Исроил омадӣ, Ман ононро аз осеб расондан ба ту боздоштам ва аз миёнашон касоне, ки кофир буданд, гуфтанд, ки ин ҷуз ҷодуи ошкор нест!»

111وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَبِرَسُولِي قَالُوا آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ

Ва ба ҳавориён ваҳй кардам: «Ба Ман ва ба паёмбари Ман имон биёваред». Гуфтанд: «Имон овардем, гувоҳ бош, ки мо таслим ҳастем!»

← Оят 108 📖 Аль-Маида Оят 110 →

Аль-МаидаФеҳристи Қуръон

120Оят

MedinanRevelation

109Оят

Тарҷума — Аль-Маида 109

Сураи Аль-Маида Оят 109 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Рӯзе, ки Худо паёмбаронро гирд орад ва бипурсад, ки даъвати…

Сураи Оят 109/120 — Сураи Аль-Маида المائدة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Маида Гӯш кун, Сураи Аль-Маида Тарҷума, Сураи Аль-Маида mp3, Сураи Аль-Маида pdf. Оят 107–111. Ба Тоҷикӣ: Русский.