Сураи Аль-Вакиа — Оят 93

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نُزُل (нузул): Он чизест, ки аввалин бор ба меҳмон пешниҳод мешавад, яъне зиёфати ибтидоии меҳмон.
• حَمِيم (ҳамим): Оби ҷӯшони бағоят гарм, ки аз шиддати гармиаш дохили шикамро об мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи гурӯҳе аст, ки пас аз марг бо сарнавишти бад рӯбарӯ мешаванд. Онҳо касоне ҳастанд, ки рӯзи қиёматро дурӯғ шумурдаанд ва аз роҳи ҳидоят гумроҳ шудаанд. Ҳангоме ки ин гумроҳон аз дунё мегузаранд, аввалин чизе ки ба онҳо ҳамчун зиёфат пешниҳод мегардад, оби ҷӯшони бағоят гарм аст — ҳамон обе, ки аз шиддати гармиаш дохили шикамҳоро месӯзонад ва об мекунад. Ин оби ҷӯшон зиёфати онҳост дар охират, ки ба ҷои эҳтиром ва некӯӣ, азоб ва дардро ба онҳо пешниҳод мекунад. Баъд аз ин зиёфат, онҳо ба оташи дӯзах дохил мешаванд ва азоби сахти онро мечашанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки инкор кардани рӯзи қиёмат ва гумроҳӣ аз роҳи рост оқибати бад дорад, ва ин боиси ташвиқ ба роҳи рост ва андеша дар бораи охират мегардад.
• Худованд одил аст: ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад. Ин боиси он мешавад, ки мо ба некӯкорӣ ва итоат талош кунем.
• Дар Қуръон оятҳое ҳастанд, ки ҳам огоҳӣ медиҳанд ва ҳам раҳмат ва адолати Худоро нишон медиҳанд. Ин моро ба сӯи хондани Қуръон ва амал кардан ба он ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз роҳҳои гумроҳӣ, ба роҳи ҳидоят ва ростӣ гом гузорем, то аз зиёфати неки охират баҳраманд шавем.