Сураи Аль-Анам Оят 152 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ба моли ятим наздик машавед, магар ба некӯтарин ваҷҳе, ки…

Аль-Анам · 152/165

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Анам

وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُ ۖ وَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ ۖ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۖ وَإِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۖ وَبِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ۝١٥٢

🔤 Transliteration

Wa laa taqraboo maalal yateemi illaa billatee hiyaa ahsanu hattaa yablugha ashuddahoo wa awful kaila walmeezaana bilqisti laa nukallifu nafsan illaa wus`ahaa wa izaa qultum fa`diloo wa law kaana zaa qurbaa wa bi `ahdil laahi awfoo; zaalikum wassaakum bihee la`allakum tazakkarron

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ба моли ятим наздик машавед, магар ба некӯтарин ваҷҳе, ки ба салоҳи ӯ бошад то ба синни булуғ расад. Ва паймонаву вазнро аз рӯи адл комил кунед! Мо ба касе ҷуз ба андозаи тавонаш таклиф намекунем. Ва ҳар гоҳ сухан гӯед, одилона гӯед, ҳарчанд ба зиёни хешовандон бошад. Ва ба аҳди Худо вафо кунед! Инҳост он чӣ Худо шуморо ба он супориш мекунад, шояд, ки панд гиред!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

— «Ятим»: кӯдаке, ки падарашро пеш аз ба синни камол расидан аз даст додааст.

— «Ашудда»: синни камол ва қувваи ҷавонӣ, яъне вақте ки инсон ба синни булуғ расида, ақлаш комил мешавад.

— «Кайл»: андоза кардан дар хариду фурӯш, махсусан андозаи ғалла ва моеъот.

— «Мизон»: тарозу ва вазн кардан.

— «Қист»: адолат ва баробарӣ.

— «Вусъ»: тоқат ва қувваи инсон, яъне ҳадди имконияти ӯ.

— «Аҳд»: паймон ва қарордоде, ки инсон бо Худо ё бо мардум мебандад.

Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят бандагони худро аз чанд кори ношоиста бозмедорад ва ба чанд кори нек ҳидоят мекунад.

Аввал мефармояд: ба моли ятим наздик нашавед, магар бо роҳе, ки барои ӯ беҳтарин ва судмандтар аст. Яъне васиён ва сарпарастон бояд моли ятимро танҳо барои ободонӣ, афзуншавӣ ва манфиати худи ятим истифода баранд, на барои фоидаи шахсии худ. Ин ҳукм то он вақте идома меёбад, ки ятим ба синни камол расад ва ақлу фаҳми ӯ комил гардад. Пас чун ба булуғ расид ва оқил шуд, бояд моли ӯ ба худаш супурда шавад.

Сипас мефармояд: ҳаққи андоза ва тарозуро пурра ва бо адолат адо кунед. Дар хариду фурӯш на кам диҳед ва на зиёд талаб кунед, балки баробарӣ ва адолатро риоя намоед. Он гоҳ Худованд мефармояд, ки Ҳақ таъоло ҳеҷ касро берун аз тоқат ва имкони ӯ таклиф намекунад. Пас агар бо тамоми кӯшиш камбудии ночизе рӯй диҳад, ки аз назорати инсон берун аст, гуноҳе бар ӯ нест.

Баъд мефармояд: ҳангоме ки сухан мегӯед — дар хабар, шаҳодат, ҳукм ё миёнаравӣ — бояд рост ва одилона сухан гӯед ва аз ҳақ рӯй нагардонед, ҳатто агар сухан дар бораи хешу табори наздикатон бошад. Набояд ба хотири хешовандӣ ё дӯстӣ аз роҳи адолат каҷ шавед.

Сипас мефармояд: ба паймони Худо вафо кунед. Ин фармон ҳамаи аҳдҳоеро дар бар мегирад, ки инсон бо Парвардигори худ ё бо бандагони Ӯ мебандад — аз итоати Худо, риояи шариат ва адои ҳуқуқи мардум.

Дар охир мефармояд: ин аҳкомест, ки Парвардигоратон ба шумо фармудааст, то шояд панд гиред ва андеша кунед ва оқибати корҳои худро ба ёд оред.

Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ислом дини адолат ва ростқавлист; ҳатто дар муомила бо ятим ва дар андозаву вазн адолат талаб мекунад.

— Ҳифзи моли ятим вазифаи муҳими шаръӣ аст ва хоинон дар моли ятим ба ҷазои сахт гирифтор мешаванд.

— Худованд таклифи берун аз тоқат намекунад; ин раҳмат ва осонии дини Исломро нишон медиҳад.

— Адолат дар сухан ва шаҳодат ҳатто бар зидди хешовандон низ лозим аст; хешовандӣ набояд сабаби каҷрави аз ҳақ шавад.

— Вафои ба аҳд ва паймон аз сифатҳои муъминон аст ва дар назди Худо арзиш дорад.

— Ҳамаи ин аҳком барои он фармуда шудаанд, ки инсон панд гирад, ба ёд оварад ва зиндагии худро бар асоси адлу ростӣ бисозад.

— Ин оят дилро ба Ислом мекашад, зеро нишон медиҳад, ки дини Ислом дини раҳмат, адолат, ҳифзи ҳуқуқи заифон ва эҳтироми паймон аст.

📜 Оят 150-154 — Сураи Аль-Анам

150قُلْ هَلُمَّ شُهَدَاءَكُمُ الَّذِينَ يَشْهَدُونَ أَنَّ اللَّهَ حَرَّمَ هَٰذَا ۖ فَإِن شَهِدُوا فَلَا تَشْهَدْ مَعَهُمْ ۚ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَهُم بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ

Бигӯ: «Гувоҳонатонро, ки гувоҳӣ медиҳанд, ки Худо ин ё онро ҳаром кардааст, биёваред!» Пас агар гувоҳӣ доданд, ту бо опон гувоҳӣ надеҳ ва аз хостаҳои онҳое, ки оёти Моро дурӯғ гуфтанд ва ба охират имон надоранд ва касонеро бо Парвардигорашон баробар медоранд, пайравӣ макун!

151۞ قُلْ تَعَالَوْا أَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ ۖ أَلَّا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا ۖ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا ۖ وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُم مِّنْ إِمْلَاقٍ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيَّاهُمْ ۖ وَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ ۖ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ

Бигӯ: «Биёед, то он чиро, ки Парвардигоратон бар шумо ҳаром кардааст, бароятон бихонам. Ин, ки ба Худо ширк наёваред! Ва ба падару модар некӣ кунед! Ва аз бими дарвешӣ фарзандони худро накушед! Мо ба шумо ва онҳо рӯзӣ медиҳем. Ва ба корҳои зишт чӣ пинҳону чӣ ошкоро наздик нашавед! Ва касеро, ки Худо куштанашро ҳаром кардааст, ғайри ба хақ макушед! Инхост он чӣ Худо шуморо ба он супориш мекунад, бошад, ки ба ақл дарёбед!

152وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُ ۖ وَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ ۖ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۖ وَإِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۖ وَبِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ

153وَأَنَّ هَٰذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ ۖ وَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

Ва ин аст роҳи рости Ман. Аз он пайравӣ кунед ва ба роҳҳои гуногун маравед, ки шуморо аз роҳи Худо пароканда месозад. Инҳост он чӣ Худо шуморо ба он супориш мекунад, шояд парҳезгор шавед!»

154ثُمَّ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ تَمَامًا عَلَى الَّذِي أَحْسَنَ وَتَفْصِيلًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً لَّعَلَّهُم بِلِقَاءِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ

Сипас ба Мӯсо китоб додем, то бар касе, ки некӯкор будааст, неъматро пурра кунем ва барои баёни ҳар чизе ва низ барои роҳнамоиву раҳмат. Шояд, ки ба дидори Парвардигорашон имон биёваранд!

← Оят 151 📖 Аль-Анам Оят 153 →

Аль-АнамФеҳристи Қуръон

165Оят

MeccanRevelation

152Оят

Тарҷума — Аль-Анам 152

Сураи Аль-Анам Оят 152 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ба моли ятим наздик машавед, магар ба некӯтарин ваҷҳе, ки…

Сураи Оят 152/165 — Сураи Аль-Анам الأنعام (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Анам Гӯш кун, Сураи Аль-Анам Тарҷума, Сураи Аль-Анам mp3, Сураи Аль-Анам pdf. Оят 150–154. Ба Тоҷикӣ: Русский.