Surja El-Munafikun — Ajet 3

Kuptimet e fjalëve:

• Amanu (besuan): Besuan vetëm me gjuhë, pa depërtuar besimi në zemrat e tyre.
• Thumme keferu (pastaj mohuan): Vazhduan në mosbesim me zemrat e tyre, edhe pse me gojë shpallnin besimin.
• Tubi'a 'ala kulubihim (u vulosën zemrat e tyre): Zoti vulosi zemrat e tyre me mosbesim, si pasojë e mohimit të tyre të brendshëm.
• La yefkahun (nuk kuptojnë): Nuk e kuptojnë të vërtetën e besimit dhe atë që është në dobi të tyre.

Tefsiri i Ajetit:

Kjo gjendje e tyre e keqe, që u përshkrua më parë – betimet e rreme që i bëjnë mburojë për t'u mbrojtur nga qortimi dhe dënimi, pengimi i tyre i rrugës së Allahut – ndodhi për shkak se ata fillimisht shpallën besimin me gjuhë, por zemrat e tyre mbetën në mosbesim. Ata nuk e pranuan besimin me zemër, por vazhduan në mohim të fshehtë. Për shkak të këtij mosbesimi të tyre të brendshëm, Allahu i vulosi zemrat e tyre, duke i mbyllur ato për çdo të mirë, kështu që besimi nuk mund të hyjë më në to. Për shkak të kësaj vule, ata nuk kuptojnë dhe nuk e perceptojnë atë që është në dobi të tyre në këtë botë dhe në botën tjetër, as nuk e dallojnë të vërtetën nga e kota.

Përfitimet nga Ajeti:

• Ky ajet na tregon se hipokrizia (munafikllëku) është një nga sëmundjet më të rrezikshme të zemrës, sepse ajo e shuan dritën e besimit dhe e bën njeriun të humbasë udhëzimin.
• Ai na mëson se veprat vlerësohen sipas qëllimeve dhe besimit në zemër, jo vetëm sipas shfaqjes së jashtme.
• Ajeti na paralajmëron që të mos imitojmë sjelljen e hipokritëve, duke thënë me gojë atë që nuk e besojmë me zemër, sepse kjo çon në vulosjen e zemrës dhe humbjen e aftësisë për të kuptuar të vërtetën.
• Ai na nxit të jemi të sinqertë në besimin tonë dhe të kërkojmë vazhdimisht nga Allahu që t'i mbajë zemrat tona të pastra nga hipokrizia dhe mosbesimi, duke e ditur se zemra e pastër është çelësi i kuptimit dhe udhëzimit.