Сураи Аль-Мунафикун — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

• «طُبِعَ» — мӯҳр зада шуд, пӯшида шуд.
• «فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ» — пас онҳо намефаҳманд, дарк намекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин ҳолати мунофиқон ва пайомадҳои он аст. Сабаби ин ҳама он аст, ки онҳо дар зоҳир имон оварданд, аммо ин имон ба дилҳояшон нарасид ва танҳо бар забон буд. Сипас онҳо дар ботин ба Худо куфр варзиданд ва бар куфри худ идома доданд. Ба ин сабаб Худованд бар дилҳои онҳо мӯҳр зад ва онҳоро аз пазириши имон маҳрум сохт. Аз ин рӯ, онҳо ҳақиқати имонро намефаҳманд ва он чи барои онҳо некӣ ва роҳи рост аст, дарк намекунанд. Ин ҷазои амали худи онҳост: онҳо роҳи куфрро ихтиёр карданд ва Худо низ дилҳояшонро аз ҳидоят маҳрум гардонд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон бояд аз дил сарчашма гирад, на танҳо бар забон. Ислом дини самимият ва ростқавлӣ аст ва ҳар кас бо дили пок ба он рӯ оварад, Худо дилашро барои ҳақиқат кушода месозад.
• Худованд одил аст: ҳар кас роҳи некро интихоб кунад, барояш осон мешавад ва ҳар кас роҳи бадро ихтиёр кунад, худро аз хайр маҳрум мекунад. Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша ҳақро ҷӯём ва дилҳои худро барои фаҳмидани Қуръон кушода нигоҳ дорем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва касе ки бо ихлос ба он рӯ оварад, роҳи савобро меёбад. Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз дуруӯӣ ва мунофиқӣ дурӣ ҷӯем ва бо дили пок ба сӯи Худо рӯ оварем, то аз раҳмати Ӯ баҳраманд гардем.